تعیین مقادیر مناسب نیتروژن در سیستم بدون خاکورزی تحت شرایط مختلف رطوبتی برای زراعت ذرت
عنوان مقاله: تعیین مقادیر مناسب نیتروژن در سیستم بدون خاکورزی تحت شرایط مختلف رطوبتی برای زراعت ذرت
شناسه ملی مقاله: R-1052918
منتشر شده در سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی در سال 1394
شناسه ملی مقاله: R-1052918
منتشر شده در سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی در سال 1394
مشخصات نویسندگان مقاله:
عبدالحسین ضیائیان
محمد ابراهیم دهقانیان
افشار استخر
لادن جوکار
احمد دزفولی
عبدالعظیم فتح اله زاده
صادق افضلی نیا
سعید غالبی
خلاصه مقاله:
عبدالحسین ضیائیان
محمد ابراهیم دهقانیان
افشار استخر
لادن جوکار
احمد دزفولی
عبدالعظیم فتح اله زاده
صادق افضلی نیا
سعید غالبی
به منظور بررسی اثرات تنش رطوبتی بر میزان نیتروژن مصرفی ذرت، در سامانه کشت بی خاک ورزی، طی دو سال، با استفاده از طرح آماری اسپلیت بلوک مرکب در مکان و با اجرای یک سیستم آبیاری بارانی تک شاخه، برهمکنش چهار سطح صفر، 135 ، 180 و 225 کیلوگرم در هکتار نیتروژن خالص در هکتار از منبع اوره و چهار میزان آب (I،4I،3I،2I1 به ترتیب معادل 9600 ، 8550 ، 7500 و 6400 متر مکعب در هکتار) مطالعه شد. در روش کشت، بی خاک ورزی قبل از کشت هیچ گونه عملیات خاک ورزی انجام نشد و عمل کشت با دستگاه مستقیم کار انجام گرفت. میانگین نتایج دو ساله این تحقیق نشان داد که تیمارهای آبی با تاثیر معنی دار (01.0> P) بر ارتفاع و قطر بوته ها موجب تاثیر معنی داری (01.0> P) بر عملکرد تر و خشک علوفه و جذب کل نیتروژن و تاثیر معنی دار (05.0> P) بر جذب کل روی شدند. مقادیر مختلف نیتروژن نیز با تاثیر معنی دار (01.0> P) بر قطر بوته ها موجب افزایش معنی داری (05.0> P) بر عملکرد تر و خشک علوفه و افزایش معنی دار (01.0> P) جذب کل نیتروژن، فسفر، پتاسیم و روی علوفه شدند. اثرات اصلی آب و نیتروژن بر میزان کربن آلی خاک پس از برداشت در سطح 1% معنی دار بود. در بین تیمارهای آبیاری بیشترین میانگین عملکرد تر و عملکرد خشک علوفه از کاربرد 8550 متر مکعب اب در هر هکتار و در بین تیمارهای نیتروژن بیشترین میانگین عملکرد تر و عملکرد خشک از کاربرد 180 کیلوگرم در هکتار نیتروژن خالص به دست امد. در مجموع نتایج نشان داد که 1) تولید ذرت به شدت وابسته به میزان آب مصرفی است و در هر سطحی از نیتروژن، تنش رطوبتی موجب کاهش عملکرد علوفه گردید. 2) میزان اثربخشی نیتروژن وابسته به میزان آب آبیاری بود به طوری که اگر آب عامل محدود کننده نبود (تیمار I1)، مصرف نیتروژن از صفر تا سطح 180 کیلوگرم در هکتار، عملکرد علوفه خشک از 29 تن به 36 تن در هکتار ی افزایش یافت اما زمانی که آب عامل محدود کننده بود (تیمار I4)، افزایش نیتروژن نه تنها تاثیری بر عملکرد علوفه خشک نداشت بلکه کاربرد ان عملکرد ماده خشک را کاهش داد. 3) بیشترین میانگین عملکرد تر و عملکرد خشک (به ترتیب 61/083 و 38/408 تن در هکتار) از کاربرد توام 180 کیلوگرم در هکتار نیتروژن خالص و 8550 متر مکعب در هکتار (تیمار I2N180 ) به دست آمد. این تیمار برای شرایط مشابه قابل توصیه می باشد. 4) تفاوت معنی داری بین این تیمار و تیمار I3N90 (کاربرد توام 90 کیلوگرم در هکتار نیتروژن خالص و 7500 متر مکعب در هکتار) وجود نداشت بنابر این در صورتی که میزان آب آبیاری محدودتر باشد این تیمار را می توان پیشنهاد نمود. 5) کمترین عملکرد علوفه تر و خشک از کاربرد تیمار I4 N270کمترین مقدار آب و بیشترین مصرف نیتروژن (تیمار I4 N270) به دست آمد. این یاقته نشان می دهد که مصرف بالای نیتروژن راهکار مناسبی برای جبران کمبود آب نیست و بجای آن راهکارهای دیگر از جمله انتخاب سطح زیر کشت بر اساس میزان آب موجود بایستی بکار گرفته شود. کلید واژه ها: آبیاری بارانی تک شاخه، تنش رطوبتی، ذرت علوفه ای، نیتروژن.
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1052918/