سنجش و ارزیابی نابرابری مناطق شهری در برخورداری از شاخصهای ترکیبی توسعه (مطالعه موردی: کلانشهر اهواز)
عنوان مقاله: سنجش و ارزیابی نابرابری مناطق شهری در برخورداری از شاخصهای ترکیبی توسعه (مطالعه موردی: کلانشهر اهواز)
شناسه ملی مقاله: JR_SRDS-1-2_004
منتشر شده در در سال 1399
شناسه ملی مقاله: JR_SRDS-1-2_004
منتشر شده در در سال 1399
مشخصات نویسندگان مقاله:
سعید امانپور - دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
زهرا محقق - کارشناس ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران، اهواز
سیده معصومه رضوی - کارشناس ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
خاطره رمضان پور اسعدیه - کارشناس ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران، اهواز
خلاصه مقاله:
سعید امانپور - دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
زهرا محقق - کارشناس ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران، اهواز
سیده معصومه رضوی - کارشناس ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
خاطره رمضان پور اسعدیه - کارشناس ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، ایران، اهواز
شناخت نابرابری فضایی و عدم تعادل منطقه ای در چارچوب محدوده های مختلف جغرافیایی و سیاستگزاری در جهت رفع و کاهش آن از مقولات بسیار مهم برنامه ریزی منطقه ای به شمار می آید. ابعاد نابرابری فضایی در حوزه های مختلف اقتصادی، اجتماعی، درمانی و غیره قابل بحث است. از این رو، نیل به پیشرفت و توسعهی فراگیر در آینده، مستلزم شناخت موقعیت مناطق و نواحی در ابعاد مختلف است. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف سنجش نابرابری فضایی درون شهری کلانشهر اهواز در برخورداری از شاخص های ترکیبی توسعه انجام شده است. با توجه به مولفه های مورد بررسی، رویکرد مطالعاتی حاکم بر این پژوهش توصیفی- تحلیلی است. این پژوهش سعی دارد با استفاده از ۵۴ متغیر و با بهره گیری از مدل ELECTRE سطح بندی و میزان نابرابری های موجود را میان مناطق کلانشهر اهواز تعیین نماید. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد پراکنش توسعه، نامتعادل بوده و بین مناطق، از نظر توسعه یافتگی نابرابری و شکاف وجود دارد و این نابرابری در بخش های مختلف اجتماعی، اقتصادی، خدماتی، بهداشتی- درمانی و کالبدی خود را نشان می دهد. به طوری که بر اساس نتایج حاصل از تکنیک الکتره، منطقهی ۲ در سطح برخوردار، مناطق ۱ و ۳ در سطح نیمه برخوردار، منطقهی ۴ در سطح کم برخوردار و مناطق ۶، ۷ و ۸ در ردهی محروم یا عدم برخوردار قرار گرفته اند؛ بنابراین برای کاهش میزان نابرابری های توسعه یافتگی در کلانشهر اهواز براساس یافته های پژوهش، پیشنهاد می شود توزیع شاخص های توسعه به سمت رشد متوازن هدایت شوند.
کلمات کلیدی: نابرابری فضایی, برنامه ریزی منطقه ای, الکتره, کلانشهر اهواز
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1189490/