بررسی اثرات استفاده از ضایعات میگو در جیره غذایی بچه ماهیان قزل آلای رنگین کمان (Oncorhynchus mykiss) بر فاکتورهای رشد و بازماندگی
عنوان مقاله: بررسی اثرات استفاده از ضایعات میگو در جیره غذایی بچه ماهیان قزل آلای رنگین کمان (Oncorhynchus mykiss) بر فاکتورهای رشد و بازماندگی
شناسه ملی مقاله: JR_JCRSR-1-6_003
منتشر شده در دی در سال 1398
شناسه ملی مقاله: JR_JCRSR-1-6_003
منتشر شده در دی در سال 1398
مشخصات نویسندگان مقاله:
پیام گرایلی - دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تکثیر و پرورش آبزیان، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
عبدالصمد کرامت امیرکلا
حسین اورجی - دانشیار گروه شیلات، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
خلاصه مقاله:
پیام گرایلی - دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تکثیر و پرورش آبزیان، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
عبدالصمد کرامت امیرکلا
حسین اورجی - دانشیار گروه شیلات، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
این تحقیق به منظور بررسی اثرات استفاده از سطوح مختلف ضایعات میگو در غذای ماهی قزل آلای رنگین کمان (Oncorhynchusmykiss) بر فاکتورهای رشد و بازماندگی این گونه انجام شد. ۱۸۰ قطعه ماهی قزل آلای رنگین کمان (میانگین وزن اولیه ۴۴ گرم) در ۱۲ تانک ۳۰۰ لیتری به طور تصادفی (۱۵ قطعه در هر تکرار) تقسیم شدند. در این تحقیق ۳ تیمار غذای، یک تیمار شاهد و برای هر تیماریک تکرار در نظر گرفته شد. تیمارهای غذایی با افزودن سطوح مختلف ضایعات میگو (۱۰، ۲۰ و ۳۰ درصد) به جیره شاهد تهیه شد و بچه ماهیان به مدت ۵۲ روز با جیره های آزمایشی تغذیه شدند. دمای آب در طول دوره ۱/۸±۲۲/۷ درجه سانتی گراد و pH برابر ۰/۲±۷/۵اندازه گیری شد. در پایان آزمایش فاکتورهای وزن نهایی، افزایش وزن، ضریب تبدیل غذا، ضریب رشد ویژه، ضریب کارایی تغذیه و نرخبازماندگی بررسی شد. اختلاف معنی داری بین تیمارهای مختلف با شاهد در فاکتورهای نرخ بازماندگی و ضریب رشد ویژه مشاهده نشد(P<۰/۰۵). در وزن نهایی تفاوت معنی داری بین تیمار شاهد با سایر تیمار وجود داشت (P>۰/۰۵) و تیمار شاهد بیشترین مقدار وزن نهایی در بین همه تیمارها را داشت. همچنین هیچ اختلافی بین تیمارهای ۱۰%، ۲۰% و ۳۰% ضایعات میگو وجود نداشت. در شاخصافزایش وزن اختلاف معنیداری بین تیمار شاهدبا سایر تیمار وجود نداشت (P<۰/۰۵). بیشترین افزایش وزن در تیمار شاهد و کمترین افزایش وزن به ترتیب در تیمارهای ۲۰%، ۱۰% و ۳۰% ضایعات میگو مشاهده شد. در شاخص ضریب تبدیل غذا، تفاوت معنیداری بینتیمار شاهد با سایر تیمار وجود داشت (P>۰/۰۵) که کمترین مقدار آن در تیمار شاهد و بیشترین مقدار آن در تیمارهای ۱۰% و ۲۰% مشاهده شد. بین تیمارهای ۱۰% و ۲۰% با تیمار شاهد، تیمار ۳۰ % با شاهد و همچنین تیمار ۳۰ % با تیمار ۲۰ % اختلاف وجود داشت. اما بین تیمار ۱۰ % با تیمارهای ۲۰ % و ۳۰ % اختلافی مشاهده نشد. در شاخص کارایی تغذیه، تفاوت معنیداری بین تیمار شاهد با سایر تیماربیشترین مقدار را تیمار شاهد داشت که بیشترین اختلاف را با تیمار ۲۰ %داشت. درضمن بین تیمارهای ۱۰% و ۳۰% با تیمار ۲۰ % ضایعات میگو اخلاف معنی داری وجود داشت اما بین تیمارهای ۱۰ % و ۳۰ %ضایعات میگو هیچ اختلافی مشاهده نشد.
کلمات کلیدی: قزل آلای رنگین کمان، ضایعات میگو، ضریب تبدیل غذا، ضریب رشد ویژه، ضریب کارایی تغذیه، نرخ بازماندگی
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1242149/