نقش بدن زیسته در عینیت بخشی به اعیان از منظر مرلوپونتی
عنوان مقاله: نقش بدن زیسته در عینیت بخشی به اعیان از منظر مرلوپونتی
شناسه ملی مقاله: JR_KJSB-12-2_004
منتشر شده در در سال 1398
شناسه ملی مقاله: JR_KJSB-12-2_004
منتشر شده در در سال 1398
مشخصات نویسندگان مقاله:
سمیه رفیقی - دانشگاه تبریز
محمد اصغری - دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تبریز
محمود صوفیانی - استادیار گروه فلسفه دانشگاه تبریز
خلاصه مقاله:
سمیه رفیقی - دانشگاه تبریز
محمد اصغری - دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تبریز
محمود صوفیانی - استادیار گروه فلسفه دانشگاه تبریز
تبیین مرلوپونتی از قصدیت عملی به مثابه قصدیتی تنانه و متحرک راه را برای بیان معنای جدیدی از تقویم و عینیت میگشاید. تحلیل او از چنین قصدیتی، ابزاری ملموس و پیشاتاملی، اما معنادار و تنانه برای داشتن جهان و اعیان قصدی فراهم میآورد. مرلوپونتی بر این باور است که آگاهی به واسطه خصلت قصدی خود روی به سوی اعیان خود در جهان دارد. اعیان آگاهی اموری مشخص و متعین نیستند، بلکه در حوزهای قرار دارند که خود ذاتا معنادار است و این معنا در مواجه سوژه با آن منکشف میشود. آگاهی برای مواجهه با اعیان از بدن به منزله نظرگاه خود بهره میگیرد. بر این اساس، مرلوپونتی آگاهی را در بدن قرار میدهد و بدن را سوژه- بدنی محسوب میکند که در جهان پیرامون خود حضور دارد و از طریق تجربه ادراکی با اعیان در تماس است. آنچه در طی این تجربه آشکار میشود نوعی درک پیشاتاملی از جهان محسوس به منزله جایگاه حیات عملی است. سوژه همواره به واسطه بدن خود در درون جهانی که در آن تحقیق و عمل میکند جای دارد و در مواجهه تنانه با اعیان نامتعین، به آنها عینیت میبخشد. این تعینبخشی به واسطه قصدیت جنبشی و وحدت تالیفی بدن روی میدهد. در این مقاله درصدد هستیم تا نقش بدن در این تعینبخشی را بیشتر برجسته نماییم.
کلمات کلیدی: قصدیت عملی, عینیت, سوژه- بدن, اعیان نامتعین
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1269368/