ابعاد و محدودیت های روابط نظامی ایران و چین پس از برجام
عنوان مقاله: ابعاد و محدودیت های روابط نظامی ایران و چین پس از برجام
شناسه ملی مقاله: JR_SCJPO-7-3_004
منتشر شده در در سال 1395
شناسه ملی مقاله: JR_SCJPO-7-3_004
منتشر شده در در سال 1395
مشخصات نویسندگان مقاله:
مسعود رضائی - دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان
سعید وثوقی - گروه روابط بین الملل، دانشگاه اصفهان (نویسنده مسئول).
خلاصه مقاله:
مسعود رضائی - دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان
سعید وثوقی - گروه روابط بین الملل، دانشگاه اصفهان (نویسنده مسئول).
روابط نظامی ایران و چین با روی کار آمدن دولت روحانی و در پرتو توافق هسته ای، وارد مرحله تازه ای شده است. در این راستا، دسترسی ایران به تسلیحات چینی که از اواخر دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ میلادی به واسطه فشارهای آمریکا و اعمال تحریم های شورای امنیت به تدریج کاهش یافته بود، افزایش پیدا کرده است. فرض بر این است که پس از برجام، با لغو بخشی از تحریم های سازمان ملل، روابط نظامی دو کشور بهبود یابد. نظر به قابلیت ها و پیشرفت های چشمگیر چین در عرصه هایی چون نیروهای سه گانه نظامی، دریافت اهمیت این شریک استراتژیک نزد جمهوری اسلامی ایران در عرصه های نظامی و فناوری های مرتبط، حائز اهمیت مضاعف خواهد بود. ازهمین رو، مقاله حاضر ضمن پرداختن به ابعاد نوین پیوندهای نظامی و دیپلماسی دفاعی میان دو کشور، بحث را بر این محور قرار می دهد که با وجود نیازمندی های ایران به ازسرگیری و استمرار برنامه نوسازی نظامی خود به چین، برای ایجاد موازنه نظامی در منطقه؛ اما در عین حال به جهت ملاحظات سیاسی چین در دو بعد منطقه ای و جهانی، تحریم های شورای امنیت و همچنین نقش آمریکا در این خصوص، دامنه پیوندهای دفاعی و نظامی دو کشور پس از برجام در مقایسه با روسیه در همین دوران، حساس تر و آسیب پذیر بوده، و همچنان با محدودیت هایی مواجه خواهد بود.
کلمات کلیدی: ایران, چین, تسلیحات, دیپلماسی دفاعی, آمریکا, نظامی, برجام
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1274180/