CIVILICA We Respect the Science
(ناشر تخصصی کنفرانسهای کشور / شماره مجوز انتشارات از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی: ۸۹۷۱)

تاثیر آموزش برنامه تعاملات درون خانوادگی مادران بر رضامندی زوجیت و مهارت های ارتباطی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

عنوان مقاله: تاثیر آموزش برنامه تعاملات درون خانوادگی مادران بر رضامندی زوجیت و مهارت های ارتباطی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم
شناسه ملی مقاله: JR_CHILD-6-4_025
منتشر شده در در سال 1398
مشخصات نویسندگان مقاله:

صدیقه پورمند - university science research branch
سیده منور یزدی - Alzahra University
سوگند قاسم زاده - University of Tehran

خلاصه مقاله:
زمینه و هدف: اوتیسم اختلالی است که با مشکلاتی در تعامل اجتماعی، برقراری ارتباط، و الگوهای رفتار تکراری و محدود همراه است. بر اساس نتایج مطالعات مختلف، بعضی از مادران دارای کودک مبتلا به اوتیسم نسبت ­به مادران دارای کودک بهنجار، سطوح بالاتری از نشانه ­های افسردگی و تنیدگی را نشان می­دهند و حتی رضایت کمتری از رابطه زناشویی دارند؛ بنابراین هدف از پژوهش حاضر تاثیر آموزش تعاملات درون­خانوادگی مادران بر رضامندی زوجیت و مهارت­های ارتباطی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود.  روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه­ آزمایشی با طرح پیش ­آزمون – پس ­آزمون- پیگیری و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ساکن تهران در سال ۱۳۹۶ بود. نمونه پژوهش شامل ۲۴ مادر دارای کودک مبتلا به اوتیسم از جامعه آماری مذکور بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گواه (هر گروه شامل ۱۲ نفر) جای دهی شدند. برنامه مداخله­ ای به مدت ۱۲ جلسه به گروه آزمایش آموزش داده­ شد و گروه گواه این آموزش را دریافت نکرده ­است. در پایان هر دو گروه در مرحله پس­ آزمون و پیگیری مورد ارزیابی قرار گرفتند. ابزار پژوهش، مقیاس درجه ­بندی اوتیسم گیلیام (۱۹۹۴) و پرسشنامه رضامندی زوجیت افروز (۱۳۹۱) بود که در سه مرحله توسط افراد نمونه تکمیل شدند. داده ­های به­ دست آمده­ نیز با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: نتایج تحلیل داده ­ها نشان داد که برنامه مداخله­ ای باعث افزایش میانگین خرده­ مقیاس ­های رضامندی زوجیت، تعاملات درون خانواده، و مهارت­ های ارتباطی کودکان اوتیسم درگروه آزمایش شده است (۰/۰۵>P)؛ درحالی که افراد گروه گواه در تمام خرده­ مقیاس ­ها­ی پس ­آزمون، تغییر قابل توجهی نداشتند. نتیجه گیری: بر اساس یافته ­های پژوهش حاضر می ­توان نتیجه گرفت که آموزش برنامه درون­ خانوادگی به ­کار گرفته شده در این مطالعه با افزایش سطح خودآگاهی والد و بهبود تعامل مناسب با کودک و همسر توانسته است سطح مهارت­ های ارتباطی کودکان مبتلا به اوتیسم را ارتقا داده و همچنین به بهبود رضامندی زوجیت منجر شود.

کلمات کلیدی:
Autism disorder, communication skills, couple satisfaction, family interactions, اختلال طیف اوتیسم, تعامل درون خانواده, رضامندی زوجیت, مهارت ارتباطی

صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1277156/