کاربرد بوم شناسی سیمای منظر در ارزیابی تغییرات مکانی و زمانی مناطق خشک، مطالعه موردی: دشت سیستان
عنوان مقاله: کاربرد بوم شناسی سیمای منظر در ارزیابی تغییرات مکانی و زمانی مناطق خشک، مطالعه موردی: دشت سیستان
شناسه ملی مقاله: JR_IJAE-10-2_005
منتشر شده در در سال 1400
شناسه ملی مقاله: JR_IJAE-10-2_005
منتشر شده در در سال 1400
مشخصات نویسندگان مقاله:
محدثه میر - University of Zabol
سعیده ملکی - University of Zabol
وحید راهداری - University of Zabol
خلاصه مقاله:
محدثه میر - University of Zabol
سعیده ملکی - University of Zabol
وحید راهداری - University of Zabol
افزایش جمعیت و به دنبال آن افزایش نیازهای انسان، تغییرات محیطی گسترده ای در اکوسیستم های مختلف ایجاد نموده است. بررسی تغییرات به منظور مدیریت درخور و پایدار اکوسیستم و حفاظت از ساختار و کارکردهای اکوسیستم ها اهمیت دارد. بوم شناسی سیمای سرزمین، مفاهیم، تئوری و روش هایی را برای ارزیابی و مدیریت سرزمین ارائه می کند. در این مطالعه، سنجه های سیمای سرزمین برای ارزیابی تغییرات زمانی و مکانی در دشت سیستان به کار رفت. سنجه های سیمای سرزمین در دو سطح کلاس و منظر با استفاده از نقشه های طبقات پوشش اراضی سال های ۱۳۵۶، ۱۳۷۹، ۱۳۹۴ و ۱۳۹۹ تهیه شد. بررسی سنجه های سیمای سرزمین نشان داد که در سطح کلاس، بیشترین تعداد لکه و تکه تکه شدن طبقه پوشش گیاهی در سال ۱۳۷۹ و کمترین تعداد لکه پوشش گیاهی در سال ۱۳۵۶ وجود داشته است. طی سال های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۹ با ورود آب رودخانه های هیرمند و فراه رود، طبقات مرتبط با آب و در نتیجه پوشش گیاهی از جمله انواع گز، بونی و نی افزایش یافته است. در سال های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۹، پوشش گیاهی دارای تعداد لکه های کمتر و با پیوستگی بیشتری در مقایسه با سال ۱۳۷۹ بوده است. به دلیل آب گیری محدود تالاب هامون، بیشترین تعداد لکه آب در سال ۱۳۹۴ وجود داشته و در سال ۱۳۵۶ کمترین تعداد لکه طبقه آب وجود داشته است. این مطالعه نشان می دهد که بوم شناسی سیمای منظر و سنجه های آن، به خوبی می تواند تغییرات را در اکوسیستمهای مناطق خشک مشخص کند. همچنین این سنجهها میتوانند تغییرات اکوسیستم را کمی سازی کنند که در مدیریت اکوسیستمها کاربرد دارد.افزایش جمعیت و به دنبال آن افزایش نیازهای انسان، تغییرات محیطی گسترده ای در اکوسیستم های مختلف ایجاد نموده است. بررسی تغییرات به منظور مدیریت درخور و پایدار اکوسیستم و حفاظت از ساختار و کارکردهای اکوسیستم ها اهمیت دارد. بوم شناسی سیمای سرزمین، مفاهیم، تئوری و روش هایی را برای ارزیابی و مدیریت سرزمین ارائه می کند. در این مطالعه، سنجه های سیمای سرزمین برای ارزیابی تغییرات زمانی و مکانی در دشت سیستان به کار رفت. سنجه های سیمای سرزمین در دو سطح کلاس و منظر با استفاده از نقشه های طبقات پوشش اراضی سال های ۱۳۵۶، ۱۳۷۹، ۱۳۹۴ و ۱۳۹۹ تهیه شد. بررسی سنجه های سیمای سرزمین نشان داد که در سطح کلاس، بیشترین تعداد لکه و تکه تکه شدن طبقه پوشش گیاهی در سال ۱۳۷۹ و کمترین تعداد لکه پوشش گیاهی در سال ۱۳۵۶ وجود داشته است. طی سال های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۹ با ورود آب رودخانه های هیرمند و فراه رود، طبقات مرتبط با آب و در نتیجه پوشش گیاهی از جمله انواع گز، بونی و نی افزایش یافته است. در سال های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۹، پوشش گیاهی دارای تعداد لکه های کمتر و با پیوستگی بیشتری در مقایسه با سال ۱۳۷۹ بوده است. به دلیل آب گیری محدود تالاب هامون، بیشترین تعداد لکه آب در سال ۱۳۹۴ وجود داشته و در سال ۱۳۵۶ کمترین تعداد لکه طبقه آب وجود داشته است. این مطالعه نشان می دهد که بوم شناسی سیمای منظر و سنجه های آن، به خوبی می تواند تغییرات را در اکوسیستمهای مناطق خشک مشخص کند. همچنین این سنجهها میتوانند تغییرات اکوسیستم را کمی سازی کنند که در مدیریت اکوسیستمها کاربرد دارد.
کلمات کلیدی: Hamoun wetland, Satellite image, Landscape indices, ecosystem, Sistan plain, تالاب هامون, تصاویر ماهواره ای, سنجه های سیمای سرزمین, اکوسیستم, دشت سیستان
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1280167/