«تبیین عرفانی امام خمینی از اسماء ذاتیه الهی
عنوان مقاله: «تبیین عرفانی امام خمینی از اسماء ذاتیه الهی
شناسه ملی مقاله: JR_IAUZ-9-33_006
منتشر شده در در سال 1392
شناسه ملی مقاله: JR_IAUZ-9-33_006
منتشر شده در در سال 1392
مشخصات نویسندگان مقاله:
فرهاد دیوسالار - دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج، استادیار گروه الهیات، کرج، ایران
منیره سید مظهری - دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج، استادیار گروه الهیات، کرج، ایران
خلاصه مقاله:
فرهاد دیوسالار - دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج، استادیار گروه الهیات، کرج، ایران
منیره سید مظهری - دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج، استادیار گروه الهیات، کرج، ایران
ذات را با صفتی معین از صفات و تجلی ای از تجلیات، اسم می نامند. امام خمینی همچون سایر عرفا، اسماء الهی را به یک اعتبار به اسماء ذاتیه، صفاتیه و افعالیه تقسیم می کند. ایشان با نگاهی متفاوت، قرار گرفن اسماء الهی تحت این اعتبارات سه گانه را به حسب ترتیب مشاهدات اصحاب مشاهده و تجلیات قلوب ارباب سلوک و معرفت می داند. امام به شیوه اهل معرفت، اسماء ذاتیه را بر دو قسم، تقسیم می کند: یکی اسماء مستاثره که خداوند آنها را برای خویش برگزیده و علم به آنها از اختصاصات حق است . و دیگر، اسماء ذاتیه ای که حکم و اثر آنها در عالم ظاهر است و از ناحیه اثر و حکم شناخته می شوند. به عقیده عموم عرفا مرتبه احدیت همان اسم مستاثر است که در غیب ذات باقی مانده و در عالم ظهور پیدا نمی کند. امام خمینی بر خلاف این دیدگاه معتقد است که این دسته از اسماء نیز مانند سایر اسماء الهیه در عالم ظهور دارد؛ اما مظاهر این اسم که همان جهت ارتباط مستقیم اشیاء به حق است همانند خود این اسم برگزیده حقند. همچنین امام در ذیل تفسیر سوره مبارکه حمد و تفسیر آیه ۳۲ سوره مبارکه حشر، به شرح عرفانی اسماء ذاتیه ای پرداختند که حکم و اثر آنها در عالم ظاهر است. ایشان در تفسیر دو اسم ذاتیه "الرحمن و الرحیم" نیز مخالفت صریح خود را با اعتقاد رایج عرفا مبنی بر اینکه الرحمن رب عقل اول و الرحیم رب نفس کلی باشد، بیان نموده است.
کلمات کلیدی: امام خمینی, اسماء ذاتیه, اسم مستاثر, الرحمن, الرحیم
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1311742/