تحلیل هرمنوتیکی داستان مگیل اثر محسن مطلق بر اساس نظریه شلایر ماخر

Publish Year: 1400
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 163

This Paper With 10 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

LLCSCONF09_044

تاریخ نمایه سازی: 3 دی 1400

Abstract:

یکی از نظریات نقد ادبی طی دو قرن گذشته برای نقد متون، نظریات هرمنوتیک یا تاویل شناسی است. هرمنوتیک توسط افراد مختلفی بازتعریف شده که یکی از آن ها شلایر ماخر است. هرمنوتیک مدرن با نظریه ماخر شروع می شود و سپس توسط دانشمندان دیگری نظیر نیچه، گادامر و ... رشد می کند. رمان مگیل، یکی از داستان های بلند طنز در حوزه ادبیات پایداری فارسی بوده که توسط محسن مطلق نوشته شده است. این داستان که تخیلی بوده اما رگه هایی در واقعیت دارد، دارای نمادهایی است که به مفاهیم آن ها دست پیدا کرد. یکی از بهترین راه های رسیدن به معناهای درونی متن، استفاده از نقد هرمنوتیک است. هرمنوتیک شلایر ماخر، با توجه به این زوایای مختلفی برای بررسی نماد در اختیار ما قرار می دهد، می تواند برای بازشناسی و تعریف و تفسیر نمادهای این کتاب، به ما کمک شایانی کند. کتاب مگیل نوشته محسن مطلق، یکی از کتاب هایی است که در زمینه ادبیات داستانی پایداری و در قالب طنز نوشته است. در این کتاب، نمادها و رموز نیاز به شناسایی و تعریف دارد. در این تحقیق براساس روش تحلیلی کیفی، ضمن بررسی هرمنوتیک کتاب و شناخت ۳ عنصر از عناصر روایت، در هر عنصر، شاخصه هایی نیز مشاهده و تحلیل شده که در پی آن، چهارچوب هرمنوتیکی داستان مشاهده می شود.

Authors

رسول شاکرین

دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شاهد