رابطه سببیت در فقه جزایی امامیه
Publish place: 6th International Conference on Religious Research, Islamic Science, jurisprudence and law in Iran and Islamic World
Publish Year: 1400
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 504
This Paper With 12 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
RICCONF06_005
تاریخ نمایه سازی: 5 بهمن 1400
Abstract:
رابطه سببیت به معنی ارتباط و پیوستگی ناگسستنی بین فعل و رفتار مجرمانه با نتیجه حاصل از جرم است، به نحوی که سبب و عنصر خارجی آن را قطع نکند. برای تحقق مسئولیت کیفری و مجرم شناختن فرد، الزاما اثبات رابطه سببیت و علیت کیفری لازم است و بدون احراز این رابطه، فرض مسئولیت کیفری منتفی است. رابطه سببیت مستلزم چیزی بیش از صرف تقارن زمانی و مکانی است؛ یعنی این که وجود رفتار ارتکابی و نتیجه مجرمانه در یک زمان و مکان، به تنهایی برای وجود رابطه سببیت بین آنها کافی نیست و وجود فاصله زمانی میان رفتار مجرمانه و نتیجه، مانع از تحقق رابطه سببیت بین آنها نمیباشد. برای مسئولیت کیفری لازم است که رفتار متهم هم سبب واقعی و هم سبب قانونی آن نتیجه باشد. به طور معمول این به معنای آن است که رفتار متهم باید سبب ضروری (سبب واقعی) نتیجه ممنوعه باشد و علاوه بر آن این که نتیجه ممنوعه ای که عملا محقق میشود، باید به قدر کافی مشابه با نتیجه مورد نظر متهم باشد یا به شیوهای واقع گردد که با شیوه مورد نظر متهم تشابه کافی داشته (در جرائم همراه با قصد) یا نتیجه ای که در عمل واقع میشود به قدر کافی با نتیجه و شیوهای که رفتار همراه با بی پروایی یا بی مبالاتی او، خطر وقوع آن را ایجاد کرده، مشابه باشد (در جرائم همراه با بی پروایی و بی مبالاتی) یا حتی با وجود این که نتیجه ی حاصله متفاوت بوده یا به شیوه ای متفاوت از نتیجه منظور یا اتفاقی به وقوع پیوسته امکان مسئول شناختن متهم به نحو منصفانه به خاطر نتیجه ای که واقع شده، وجود داشته باشد.
Keywords:
Authors
محسن فلکی
دانشجوی دکتری حقوق کیفری و جرم شناسی، گروه حقوق، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
سیدعباس جزایری
استادیار گروه حقوق، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران