شعر عاشقانه ی انتقادی، زیرگونه ای در ادبیات تغزلی فارسی بررسی شعر قیصر امین پور با رویکرد سبک شناسی انتقادی
عنوان مقاله: شعر عاشقانه ی انتقادی، زیرگونه ای در ادبیات تغزلی فارسی بررسی شعر قیصر امین پور با رویکرد سبک شناسی انتقادی
شناسه ملی مقاله: JR_JBASH-11-1_002
منتشر شده در در سال 1398
شناسه ملی مقاله: JR_JBASH-11-1_002
منتشر شده در در سال 1398
مشخصات نویسندگان مقاله:
مریم درپر - استادیار دانشگاه کوثر بجنورد
خلاصه مقاله:
مریم درپر - استادیار دانشگاه کوثر بجنورد
با توجه به تحولاتی که تضاد و تقابل در نظریه های ادبی پشت سر گذاشته و از واگرایی به هم گرایی رسیده است، پژوهش حاضر هم گرایی گفتمان های متقابل را به عنوان یک مولفه در سبک شناسی انتقادی شعر مورد توجه قرار می دهد و این مطالعه را در شعر قیصر امین پور به انجام می رساند. با طرح این پرسش ها که سیر زایش معنا در شعر امین پور چگونه پیش می رود و هم گرایی گفتمان های متقابل سبب خلق کدام نمایه ها و همگنه های معنایی در شعر او می گردد. تجزیه و تحلیل های انجام شده در این مقاله نشان می دهد: گفتمان عاشقانه که در سنت شعر کلاسیک فارسی عموما با تسلیم و پذیرش همراه بوده، در بخشی از شعر قیصر امین پور با نقطه مقابل آن؛ یعنی اعتراض و انتقاد هم گرایی یافته و در پیدایش زیرگونه ای به نام شعر عاشقانه انتقادی کارکرد می یابد. در این قسم از اشعار امین پور، نمایه های عاشقانه با مرکزیت کلیدواژه های عشق و دل، در تجسمی متفاوت با گفتمان تغزلی شعر فارسی، به نقد رابطه عمودی قدرت پرداخته، حس درونی عشق قدرت بیکران و پرتب و هذیان یافته و در نمایه های معنایی که کارکرد حواس دیداری، شنیداری و بویایی در آن قابل توجه است، همگنه معنایی انتقاد را در فضایی محسوس برای خواننده مجسم می کند.
کلمات کلیدی: شعر عاشقانه انتقادی, نمایه معنایی, قیصر, امینپور
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1458968/