جایگاه امامت در کلام اسلامی
عنوان مقاله: جایگاه امامت در کلام اسلامی
شناسه ملی مقاله: JR_PFK-6-24_008
منتشر شده در در سال 1384
شناسه ملی مقاله: JR_PFK-6-24_008
منتشر شده در در سال 1384
مشخصات نویسندگان مقاله:
حسین کریمی - عضو هیات علمی دانشگاه قم
خلاصه مقاله:
حسین کریمی - عضو هیات علمی دانشگاه قم
مسئله خلافت (جانشینی پیامبر صلی الله علیه و آله) بعد از ارتحال رسول الله مورد اختلاف صحابه قرار گرفت. جمعی از آنان، یعنی اهل سنت، امامت را تابع انتخاب دانسته و آن را امری فقهی می دانند که به خود مسلمانان واگذار شده است و جمعی دیگر، یعنی شیعیان ، قائل به نص و انتصاب امامت شده و آن را از مسائل کلامی دانسته اند. مولف در این مقاله سعی کرده با دلایل عقلی و نقلی، کلامی بودن آن را اثبات کند و این بحث را به گونه ای بررسی کند که حافظ وحدت و دور از دامن زدن به اختلافات شیعه و سنی باشد. نگارنده به پیروی از بزرگان امامیه بر آن است که امام باید معصوم و در عقاید و اخلاق حسنه، به ویژه علم و عدالت افضل امت خود باشد و چون تشخیص و احراز قطعی عصمت و افضل بودن از دیگران برای مردم عادی میسر نیست، تعیین امام واجد شرایط منحصر به تعیین خدا و ابلاغ از طرف پیامبر (صلی الله علیه و آله) است. بنابراین، با انتخابات و آرای ملت نمی توان شخصی را به عنوان جانشینی پیامبر(صلی الله علیه و آله) معین کرد. نقش ملت بعد از نصب وی در تحصیل قدرت و اتمام حجت موثراست. نگارنده برای اثبات این مدعا این مقاله را در ۳ فصل و یک خاتمه به پایان می برد و آن چه را در این چکیده ادعا شده با دلایل عقلی و نقلی به اثبات می رساند[۱].
کلمات کلیدی: علم کلام, شیعیان امامیه اثنی عشری, اهل سنت, امامت در کلام اسلامی, فرقه ناجیه, متکلمان امامیه و آل نوبخت
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1482148/