وام واژه خدیو در شاهنامه فردوسی

Publish Year: 1390
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 21

This Paper With 7 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_LANG-2-3_005

تاریخ نمایه سازی: 15 شهریور 1401

Abstract:

واژه خدیو، از وام واژه های ایرانی شرقی، در زبان فارسی، با دو معنای «شاه، سرور» و «خداوند، خدای بزرگ و یکتا» آمده است. واژه خدیو همانند واژه های معادل آن در دیگر زبان های ایرانی از واژه یونانی /auto-krator/ aύτokράτωρ به معنای «خود توانا، خود نیرومند» گرته برداری شده است. این واژه یونانی و شکل های گرته برداری شده آن در زبان های ایرانی به حوزه مباحث سیاسی مربوط و به معنای «سرور و شاه» بوده است. بعدها، افزون بر معنای اصلی خود، به معنای «پروردگار، خدای بزرگ و یگانه» نیز به کار رفته است. در این پژوهش، کاربردهای گوناگون واژه خدیو در شاهنامه فردوسی بررسی شده است.

Keywords:

وام واژه , شاهنامه فردوسی , شاه , خدا , زبان های ایرانی میانه شرقی

Authors

زهره زرشناس

استاد فرهنگ و زبان های باستانی ایران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی