بررسی جامعه شناختی جامعه پذیری جنسیتی ورفتاردردوراهی اجتماعی دانشجویان پیام نورسبزوار

Publish Year:

1401

نوع سند:

مقاله کنفرانسی

زبان:

Persian

View:

26
  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

SSCONF08_038

تاریخ نمایه سازی: 11 مهر 1401

Abstract:

دوراهی های اجتماعی یکی از جنبه های فراگیر جامعه انسانی و یکی از ویژگی های اساسی بافتار زندگی اجتماعی به شمار می رود و روابط دونفره، گروه ها و جوامع را به چالش می کشد. ما اغلب در خانه، محل کار یا بسیاری از مکان های دیگر- که با سایر افراد وابستگی متقابل داریم- با دوراهی های اجتماعی مواجه می شویم. دوراهی های اجتماعی و همیاری انسانی دو روی یک سکه است. دوراهی های اجتماعی ظرفیت و انگیزه ما را برای همیاری با یکدیگر به چالش می کشد.دوراهی های اجتماعی مهم و فراگیر است زیرا به موقعیت های بسیاری توجه می کند که برای همه ما اهمیت دارد و از نظر علمی علاقه زیادی به آنها وجود دارد. دوراهی ها با پرسش های اساسی درباره ماهیت انسان سر و کار دارد؛ از جمله: آیا افراد به شکل ذاتی خودخواه یا نوع دوست هستند یا شاید هر دوی آن؟ جستجوی ادبیات نظری و تجربی دوراهی اجتماعی (که بسیار گسترده است ) نشان می دهد که سه دسته اصلی عوامل بر رفتار کنشگران در موقعیت های دوراهی اجتماعی اثر می گذارند: اول عوامل شخصیتی که شامل شخصیت (جهت گیری ارزش های اجتماعی )، جنسیت ، جهت گیری مذهبی ، عقلانیت ابزاری ، و اعتماد تعمیم یافته است . دوم عوامل موقعیتی که عبارتند از: اعتماد به همکاری دیگران ، اثربخشی عمل جمعی ، نفع جمعی درازمدت ، پاداش عمل جمع گرایانه و تنبیه عمل فردگرایانه ، شرایط رقابتی یا همیارانه موقعیت ، ارتباطات با دیگر کنشگران ، آگاهی از دوراهی اجتماعی و پیامدهای رفتار غیرهمیارانه در آن ، و تاثیر تجربه قبلی . سوم فضای کنش است که براساس مدل مناطق حدی چهارگانه پارسونزی ، پیش بینی می کند که در فضای کنش ، منطق هر حوزه همراه با هنجارها و روابط مربوط به هر حوزه از فضای کنش روی رفتار در موقعیت های دوراهی اجتماعی در آن حوزه اثر دارند. این الگو بر اساس نظر چلبی ارایه شده است . عوامل فضای کنش که بر رفتار در دوراهی اجتماعی اثر می گذارند، عبارتند از: هنجارهای حاکم بر کنش ، نوع روابط حاکم بر کنش ، موقعیت های کنش ، و ترجیحات رفتاری .

Authors

مهدیعامری
مهدی عامری

عضوهیات علمی پیام نور

رضاامانی
رضا امانی

دانشجوکارشناس ارشددانشگاه پیام نور