پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوه گاه شعر پارسی
عنوان مقاله: پاکدامنی و پوشیدگی زن در جلوه گاه شعر پارسی
شناسه ملی مقاله: JR_HUMIT-3-9_004
منتشر شده در در سال 1396
شناسه ملی مقاله: JR_HUMIT-3-9_004
منتشر شده در در سال 1396
مشخصات نویسندگان مقاله:
حسن یعقوبی - دکترای زبان و ادبیات فارسی، مدرس دانشگاه فرهنگیان
خلاصه مقاله:
حسن یعقوبی - دکترای زبان و ادبیات فارسی، مدرس دانشگاه فرهنگیان
در شعر و ادب پارسی، همواره از پوشیدگی و پاک دامنی، به عنوان مهم ترین و اساسی ترین ویژگی های زن نام برده شده است. علاوه بر این، زندگانی خانوادگی جامعه ایرانی، همیشه بر این اساس استوار بوده که زن ها با مردان بیگانه آمیزش نداشته باشند و شیوه زندگی در خانه ها نیز به صورت بیرونی و اندرونی بوده است. باور به پوشیده بودن و مستوری به عنوان صفتی بارز و ارزنده برای زن، موجب شده است که در شعر، مجازا به جای واژه زن و دختر، از صفت مهم او، یعنی پوشیده، پوشیده روی و پوشیده رخ استفاده شود. در دنیای پاک شعر فردوسی، زن ایرانی، نژاده، عفیف، خویشتن دار و پوشیده است و دارای صفات والای انسانی. زنان عفیف و باحیای شاهنامه، زیبا هستند و صاحب جمال و همواره خود را از چشم اغیار می پوشانند و به این امر می بالند. این باور و اندیشه، در شعر دیگر شاعران بزرگ ایران به وضوح نمایان است، چه آنجا که آشکارا به این موضوع اشاره دارند و چه آن گاه که در قالب صور خیال و تصویرپردازی های شاعرانه، از مضمون پوشیدگی، پاک دامنی و حیای زن، سخن به میان می آورند. در این مقاله با نگاهی به شاهنامه و آثار شاعرانی دیگر، به بررسی موضوع پوشیده بودن و پاک دامنی زن در این آثار پرداخته شده است.
کلمات کلیدی: : پوشیدگی, پاکدامنی, خویشتنداری, زن, شعر پارسی
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1569948/