بررسی زبان بومی در رمان «سنگ صبور» صادق چوبک و مجموعه «کنیزو» منیره روانی پور با تکیه بر نظریه لیچ
عنوان مقاله: بررسی زبان بومی در رمان «سنگ صبور» صادق چوبک و مجموعه «کنیزو» منیره روانی پور با تکیه بر نظریه لیچ
شناسه ملی مقاله: PLCCONF08_004
منتشر شده در هشتمین کنگره ملی فرهنگ و ادبیات فارسی در سال 1401
شناسه ملی مقاله: PLCCONF08_004
منتشر شده در هشتمین کنگره ملی فرهنگ و ادبیات فارسی در سال 1401
مشخصات نویسندگان مقاله:
بهار کاظمی - دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
بدریه قوامی - استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
خلاصه مقاله:
بهار کاظمی - دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
بدریه قوامی - استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
در یک اثر هنری و ادبی، نویسنده و شاعر میکوشد تا زبان شخصی، ناآشنا و به شدت فردی و درونی پیدا کند،به این دلیل سعی بر این دارد که کارکرد زبان را دگرگون کند و زبان را ناآشنا سازد. لیچ یکی از زبانشناسانفرمالیست روسی برجستهسازی را عدول هنرمندانه هنرمند میداند که انگیزه هنری داشته باشد. زبان پدیده هایمتنوع و گوناگونی هستند که با توجه به ویژگیها و اقتضای فردی، جغرافیایی و اجتماعی متفاوت می گردند وامکانات مختلفی برای بیان مفاهیم معین به وجود می آورند. در زیر مجموعه یک زبان نیز گویش ها و لهجه هاییشکل می گیرد که به غنا و مانایی زبان رسمی کمک شایانی می کند. یکی از مسایل زبانشناسی نوین در حوزهنقد متون ادبی، واکاوی انحراف از نرم و عدول معیار است. از انواع فراهنجاری ها در تقسیم بندی لیچ میتوان بهفراهنجاری آوایی و گویشی اشاره کرد. در این پژوهش که به شیوه توصیفی- تحلیلی صورت گرفته است، به بررسی این دو نوع فراهنجاری در رمان «سنگ صبور » صادق چوبک و مجموعه داستانهای «کنیزو» نوشتهمنیرو روانی پور پرداخته شده است. این دو از نویسندگان جنوب کشور می باشند. دلیل تاکید ما بر این دونویسنده استفاده آنها از لهجه و گویش محلی جنوب کشور در داستان هایشان و بهره گیری شان در جهتبرجسته سازی نوشته هایشان است. این دو نویسنده از واژه های زادگاه خود در لابه لای نوشته هایشان استفادهکرده اند و گاه از کلمات را به همان شکلی که در لهجه محل زندگشان به کار رفته است بهره برده اند. این عملباعث شده که زبان داستان هایشان از دیگر نویسندگان متمایز شود و در نتیجه موجب برجسته سازی و آشنایی-زدایی آنها شود. در این پژوهش به چگونگی کاربرد این دو نوع از آشنایی زدایی و برجسته سازی زبانی در نوشته های این دو نویسنده و بهره گیری آنها از این دو نوع آشنایی زدایی و برجسته سازی در جهت بازتاب اهداف و افکارشان پرداخته شده است.
کلمات کلیدی: زبان، آشنایی زدایی، فراهنجاری، صادق چوبک، منیرو روانی پور، سنگ صبور کنیزو
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1610877/