ریزساختار و رفتار خوردگی اتصال همجنس فولاد هواناپذیر جوشکاری شده به روش الکترود دستی
عنوان مقاله: ریزساختار و رفتار خوردگی اتصال همجنس فولاد هواناپذیر جوشکاری شده به روش الکترود دستی
شناسه ملی مقاله: INCWI23_028
منتشر شده در پنجمین کنفرانس بین المللی جوشکاری و آزمایش های غیرمخرب،بیست و سومین کنفرانس ملی جوش و بازرسی و دوازدهمین کنفرانس ملی آزمایش های غیرمخرب و اولین کنفرانس ملی ساخت افزایشی در سال 1401
شناسه ملی مقاله: INCWI23_028
منتشر شده در پنجمین کنفرانس بین المللی جوشکاری و آزمایش های غیرمخرب،بیست و سومین کنفرانس ملی جوش و بازرسی و دوازدهمین کنفرانس ملی آزمایش های غیرمخرب و اولین کنفرانس ملی ساخت افزایشی در سال 1401
مشخصات نویسندگان مقاله:
محمد صفری - دانشجو کارشناسی ارشد، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
مهرداد وطن دوست - دانشجو کارشناسی ارشد، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
احسان محمدی زهرانی - استادیار، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
بهروز بیدختی - دانشیار، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
خلاصه مقاله:
محمد صفری - دانشجو کارشناسی ارشد، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
مهرداد وطن دوست - دانشجو کارشناسی ارشد، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
احسان محمدی زهرانی - استادیار، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
بهروز بیدختی - دانشیار، گروه متالورژی و مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد
در این پژوهش، ریزساختار، سختی، و رفتار خوردگی اتصال همجنس فولاد هواناپذیر Corten A با روش جوشکاری الکترود دستی در دو حالت جوشکاری ۱ پاس و ۲ پاس مطالعه شد. علت انجامدادن جوشکاری در حالت ۲ پاس، ازبینبردن عیب نفوذ ناقص به وجود آمده در حالت ۱ پاس بود.برای فلز پایه و منطقه جوش، از متالوگرافی با میکروسکوپ نوری جهت بررسی ریزساختار، سختی سنجی برای بررسی خواص مکانیکی، و آزمونپلاریزاسیون پتانسیودینامیک برای بررسی سینتیک خوردگی استفاده شد. با استفاده از روش برون یابی تافل، پارامترهای الکتروشیمیایی شامل سرعتخوردگی، پتانسیل خوردگی، شیب تافل آندی و کاتدی از منحنی های پلاریزاسیون پتانسیودینامیک استخراج شد. نتایج نشان می دهد که ریزساختارمنطقه جوش در هر دو حالت ۱ پاس و ۲ پاس نسبت به فلز پایه تغییر کرد. ساختار منطقه جوش شامل فریت ویدمن اشتاتن، فریت سوزنی، و فریتمرزدانهای بود. سختی فلز پایه برابر با ۱۵۵ ویکرز بود. سختی منطقه جوش در حالتهای جوشکاری ۱ پاس و ۲ پاس به ترتیب برابر با ۲۰۴ و ۱۹۷ویکرز گزارش شد. در مجموع میتوان گفت که واکنش های آندی و کاتدی در هر دو شاخه منحنی پلاریزاسیون پتانسیودینامیک تحت کنترلمکانیسم اکتیواسیون بودند. همچنین، در اتصالات جوشکاری شده با الکترود دستی مقاومت به خوردگی نسبت به فلز پایه کاهش یافت
کلمات کلیدی: فولاد هواناپذیر، جوشکاری، سختی، ریزساختار، خوردگی
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1618458/