سبک شناسی مجالس سبعه مولوی
عنوان مقاله: سبک شناسی مجالس سبعه مولوی
شناسه ملی مقاله: CPSP01_0793
منتشر شده در اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه در سال 1402
شناسه ملی مقاله: CPSP01_0793
منتشر شده در اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه در سال 1402
مشخصات نویسندگان مقاله:
اصغر صبری - کارشناسی از آموزشکده فنی پسران رازی اردبیل
زهرا محمودی - کارشناسی ارشد ادبیات از دانشگاه تبریز
حسن جعفریان - کارشناسی ارشد فلسفه
خلاصه مقاله:
اصغر صبری - کارشناسی از آموزشکده فنی پسران رازی اردبیل
زهرا محمودی - کارشناسی ارشد ادبیات از دانشگاه تبریز
حسن جعفریان - کارشناسی ارشد فلسفه
مجلس گویی از شیوه های کهن تعلیم و تبلیغات دینی و عرفانی در جوامع اسلامی است. پیشینه آن چه بسا به صدر اسلام و به عصر پیامبر (ص) بازمیگردد. ازاینرو میتوان مجلس گویی را در دنیای اسلام استمرار یک سنت نبوی به شمار آورد. در طول تاریخ مجلس گویی همواره در میان نحله و جریانهای مختلف اعم از اهل شریعت و طریقت رواج و رونق داشته است به ویژه پس از گسترش تصوف، متصوفه برای ارشاد ساکنان خانقاه ها و عامه مردم اقدام به برپایی مجالس وعظ میکردند. در قرن هفتم، این خانقاها کثرت بسیاری یافته بود و محلی برای تعلیم و تعلم و ارشاد به حساب می آمد. معمولا این مجالس در مدرسه، خانقاه یا مسجد تشکیل می یافت و در آنها به مقتضای حال مخاطب که اغلب عامه مردم بودند سخن گفته میشد .سخنان و مواعظی که در این مجالس ایراد میشد گاهی توسط مریدان و علاقهمندان گردآوری و تدوین مییافت، مجالس سبعه مولانا جلال الدین ازجمله آثاری است که در این زمینه به دست ما رسیده است.
کلمات کلیدی: مجالس سبعه،مولانا جلال الدین،سبک ،محتوا
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1698153/