بررسی نقش ابعاد زیبایی شناسی در معماری بنای مساجد (مطالعه موردی : قبه الصخره)

یکی از مهمترین و تاثیر گذارترین ارکان هویت ساز در همه ی ابعاد فرهنگی و انسانی هر جامعه ای را باید زیبایی شناسی آن جامعه دانست . انسان از زمانی که به معماری مبادرت ورزیده، به نیازهای روحی ، باطنی و حس زیبایی شناسی نیز توجه داشته است . امروزه در معماری ، زیبایی شناسی به دلیل عدم تبیین قاعده مند و کاربردی ،صرفا به عوامل جزئی صوری محدوده شده است ؛ در حالی که این مفهوم دارای تعریفی فراتر بوده و با ساختار، جزئیات بنا، مخاطب و محیط ارتباط تنگاتنگ دارد. عالی ترین شکوه زیبایی در معماری اسلامی ایران در مساجد جلوه گر شده است ، مسجد جلوه ای از زیبایی بصری و نمونه بارزی از تلفیق فرم با ارزش های زیربنایی یک فرهنگ است ؛ چرا که معماران از زمان های گذشته سعی داشتند، برای زیبایی هایی که در اطراف خود می بینند در مساجد جایی پیدا کنند. معماری مسجد بدون زیبایی ، کالبدی بدون روح و خالی از جاذبه است ؛ زیرا زیبایی صفت ذات ربوبی است و مسجد مکانی برای نزدیکی به خالق زیباست . واضح است که چنین فضایی برای درک خالق زیبا خود نیازمند زیبائیست . در این پژوهش سعی گردیده با مطالعات کتابخانه ای و با استفاده از روش تحلیلی - توصیفی به بررسی مفاهیم زیبایی شناسی پرداخته ،. این مقاله ما را تا بیان این نتیجه همراهی می کند که معماران اسلامی با بیان یک سری معانی و مفاهیم در مساجد در خلق جهانی آرمانی بودند تا بتوانند زیبایی های آن جهان را در این بناها به تصویر بکشند.

Keywords:

زیبایی شناسی , قبه الصخره , معماری اسلامی , معماری .