بررسی ارتباط پلی مورفیسم های ژنتیکی rs۱۷۵۶۱ و rs۱۱۴۳۶۳۴ با ریسک پریودنتیت مزمن
عنوان مقاله: بررسی ارتباط پلی مورفیسم های ژنتیکی rs۱۷۵۶۱ و rs۱۱۴۳۶۳۴ با ریسک پریودنتیت مزمن
شناسه ملی مقاله: JR_JIDS-18-4_009
منتشر شده در در سال 1401
شناسه ملی مقاله: JR_JIDS-18-4_009
منتشر شده در در سال 1401
مشخصات نویسندگان مقاله:
جابر یقینی - استاد. گروه پریودنتولوژی. مرکز تحقیقات ایمپلنت های دندانی. پژوهشکده ی دندان پزشکی. دانشکده ی دندان پزشکی. دانشگاه علوم پزشکی اصفهان. اصفهان. ایران
امیر فرمحمدی - دندان پزشک. گروه پریودنتولوژی مرکز تحقیقات دندانی ترابی نژاده دانشکده ی دندان پزشکی. دانشگاه علوم پزشکی اصفهان. اصفهان، ایران
محمد کریمیان - استادیار گروه زیست شناسی سلولی و مولکولی دانشکده علوم پایه. دانشگاه مازندران. بابلسر ایران
مینا جمشیدی - دانشجوی دکترای تخصصی پریودنتیکس. کمیته ی تحقیقات دانشجویان دندان پزشکی. گروه پریودنتولوژی، دانشکده ی دندان پزشکی, دانشگاه علوم پزشکی اصفهان. اصفهان ایران
خلاصه مقاله:
جابر یقینی - استاد. گروه پریودنتولوژی. مرکز تحقیقات ایمپلنت های دندانی. پژوهشکده ی دندان پزشکی. دانشکده ی دندان پزشکی. دانشگاه علوم پزشکی اصفهان. اصفهان. ایران
امیر فرمحمدی - دندان پزشک. گروه پریودنتولوژی مرکز تحقیقات دندانی ترابی نژاده دانشکده ی دندان پزشکی. دانشگاه علوم پزشکی اصفهان. اصفهان، ایران
محمد کریمیان - استادیار گروه زیست شناسی سلولی و مولکولی دانشکده علوم پایه. دانشگاه مازندران. بابلسر ایران
مینا جمشیدی - دانشجوی دکترای تخصصی پریودنتیکس. کمیته ی تحقیقات دانشجویان دندان پزشکی. گروه پریودنتولوژی، دانشکده ی دندان پزشکی, دانشگاه علوم پزشکی اصفهان. اصفهان ایران
مقدمه: تنوع ژننیکی در سایتوکین هایی مانند اینترلوکین ۱۰ و اینترلوکین ۱β از طریق تغییر در پاسخ ایمنی در
بیماری های التهابی مثل پریودنتیت مزمن نقش دارد و ریسک ابتلا به این بیماری را تغییر می دهد. هدف این
مطالعه، بررسی ارتباط پلی مورفیسم های ژنتیکی ۴۸۴۵G>T اینترلوکین ۱α و ۳۹۵۴C>T اینترلوکین ۱β با
ریسک ابتلا به پریودنتیت مزمن می باشد.
در این مطالعه ی مورد- شاهدیء ۲۶۶ شرکت کننده از مراجعین به دانشکده ی دندان پزشکی اصفهان در سال
۱۳۹۸ شامل ۱۳۳ فرد سالم و ۱۳۳ فرد مبتلا به پریودنتیت مزمن وارد مطالعه شدند. ژنوتایپ نمونه های خون
افراد شرکت کننده در محل پلی مورفیسم فوق با روش PCR-RFLP تعیین شد. میزان ارتباط پلی
مورفیسم های مورد مطالعه با پریودنتیت مزمن توسط ازمون رگرسیون لوجستیک محاسبه شد. سطح
p value<۰/۰۵ از لحاظ آماری معنی دار بود.
آنالیز داده ها وجود ارتباط معنی دار بین ژنوتایپ های TT, CT و آلل T پلی مورفیسم ۳۹۵۴C>T اینترلوکین
۱β و افزایش ریسک ابتلا به پریودنتیت مزمن و عدم وجود ارتباط معنی دار بین پلی مورفیسم ۴۸۴۵G>T از
اینترلوکین ۱α و خطر ابتلا به پریودنتیت مزمن را نشان داد.
بر اساس داده های فوق پلی مورفیسم ۳۹۵۴C>T فاکتور خطر برای پریودنتیت مزمن به شمار می رود و به
عنوان یک بیومارکر بالقوه برای غربالگری افراد مستعد به این بیماری می باشد.
کلمات کلیدی: پریودنتیت مزمن، اینترلوکین ۱، پلی مورفیسم ژنتیکی
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1842017/