بررسی تاثیر قلمروپایی در مسکن بر انگیزه بروز رفتار پایدار بر اساس تئوری ارزش فضایی (مورد مطالعه: مجتمع های مسکونی شهر شیراز)
عنوان مقاله: بررسی تاثیر قلمروپایی در مسکن بر انگیزه بروز رفتار پایدار بر اساس تئوری ارزش فضایی (مورد مطالعه: مجتمع های مسکونی شهر شیراز)
شناسه ملی مقاله: JR_JGUSD-10-3_005
منتشر شده در در سال 1402
شناسه ملی مقاله: JR_JGUSD-10-3_005
منتشر شده در در سال 1402
مشخصات نویسندگان مقاله:
مرضیه شاهرودی کلور - دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران
خسرو موحد - دانشیار گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی،شیراز، ایران
حجت الله رشیدکلویر - دانشیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
ملیحه تقی پور - استادیار گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
خلاصه مقاله:
مرضیه شاهرودی کلور - دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران
خسرو موحد - دانشیار گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی،شیراز، ایران
حجت الله رشیدکلویر - دانشیار گروه معماری، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
ملیحه تقی پور - استادیار گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
رفتار انسانی نقشی عمده در پیدایش و تداوم انواع مشکلات محیطی دارد. مدل های پیشنهادی برای اصلاح الگوهای رفتاری بر مولفه ای به نام انگیزه تاکید دارند که زمینه اولیه برای اتخاذ تصمیمات پایدار افراد می باشد. با توجه به اهمیت مسکن در توسعه پایدار، الگوهای جدید سکونت در مساکن جمعی و تاکید طراحان بر حریم خصوصی و خلوت در چیدمان های فضایی، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر قلمروپایی در مسکن بر تقویت انگیزه های رفتاری در تحقق پایداری انجام شده است. برای این منظور، نخست الگوهای چیدمان و انتظام فضای داخلی مسکن به لحاظ نحوی بررسی شده و سپس با توزیع ۳۸۴ پرسشنامه فرضیه تحقیق مورد آزمون قرار گرفت. مشاهدات نشان داد مسکن معاصر دارای دو الگوی مرکزی و محوری است که ارزش فضایی قلمروهای عمومی، نیمه عمومی و خصوصی در هر یک از آن ها دارای ویژگی های نحوی متفاوتی است. در الگوی مرکزی عرصه های عمومی دارای یکپارچگی، دید، نفوذپذیری و استفاده پذیری بالاتری هستند؛ در حالی که در الگوهای محوری تفکیک های فضایی بیشتر و عرصه های خصوصی استفاده پذیری بالاتری دارند. علاوه بر تحلیل های نحوی، آزمون تحلیل واریانس نیز تفاوت رفتار قلمروپایی میان ساکنان دو الگوی نام برده را تایید کرد. نتایج با تایید رابطه مثبت میان چیدمان فضایی، قلمروپایی و انگیزه رفتارهای پایدار، نشان داد طراحی مرکزگرا و تقویت محرک های فضایی برای استفاده از فضاهای جمعی، می تواند به میزان ۲۸ درصد پیش بینی کننده رفتارهای پایدار باشد. در حالی که داشتن قصد و نیت رفتاری در زمینه پایداری ۲۹ درصد پیش بینی کننده انگیزه است، قلمروپایی و چیدمان فضایی با ۲۸ درصد پیش بینی کنندگی فاکتور مهم و قابل کنترلی خواهد بود.
کلمات کلیدی: مسکن, رفتار پایدار, قلمروپایی, ارزش فضایی, انگیزش
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1855066/