بررسی معناداری رابطه جهت گیری مذهبی و شادکامی در بین شهروندان استفاده کننده از فضاهای عمومی شهری، نمونه موردی: شهر مشهد
عنوان مقاله: بررسی معناداری رابطه جهت گیری مذهبی و شادکامی در بین شهروندان استفاده کننده از فضاهای عمومی شهری، نمونه موردی: شهر مشهد
شناسه ملی مقاله: JR_JUPM-9-34_011
منتشر شده در در سال 1397
شناسه ملی مقاله: JR_JUPM-9-34_011
منتشر شده در در سال 1397
مشخصات نویسندگان مقاله:
علی رضا صادقی - عضو هیات علمی بخش شهرسازی دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز
الهه سادات موسوی سروینه باغی - دانش آموخته کارشناسی ارشد طراحی شهری دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس تهران
زهرا پاستون - دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز
خلاصه مقاله:
علی رضا صادقی - عضو هیات علمی بخش شهرسازی دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز
الهه سادات موسوی سروینه باغی - دانش آموخته کارشناسی ارشد طراحی شهری دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس تهران
زهرا پاستون - دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز
در بسیاری از مطالعات انجام شده در زمینه کیفیت فضاهای عمومی شهری، حضور شهروندان و چگونگی استفاده ایشان از فضاهای عمومی شهری به عنوان عامل مهم در موفقیت اینگونه فضاها معرفی شده است. مولفههای محیطی و فردی بسیاری بر حضور شهروندان در فضاهای شهر تاثیرگذارند. در میان عوامل موثر بر حضور افراد در فضای عمومی شهری، دو مولفه شادکامی و جهتگیری مذهبی بیشتر متاثر از بینش و جهانبینی فرد میباشند که در این پژوهش ارتباط میان این دو مولفه تحلیل شدهاست. به این منظور، این پژوهش از روش تحقیق پیمایشی و پرسشنامههای شادکامی آکسفورد (QHI) و پرسشنامه جهتگیری مذهبی آلپورت(ROS) (به عنوان ابزار جمعآوری اطلاعات) استفاده کردهاست. جامعه آماری این پژوهش کلیه شهروندان شهر مشهد بودهاند که به شکلی در فضاهای عمومی این شهر حضور دارند و از اینگونه فضاها استفاده میکنند. با توجه به نامشخص بودن تعداد جامعه آماری و بر اساس فرمول کوکران (با مقدار خطا ۰۹/۰) ، تعداد ۱۲۰ نفر از جامعه آماری به عنوان گروه نمونه انتخاب شدهاند. همچنین روایی و پایایی پرسشنامه این تحقیق با استفاده از روش های اعتبار محتوا و آلفای کرونباخ (۰.۷۶) تایید شدهاست. با توجه به توزیع نرمال دادهها، جهت تبیین رابطه دوسویه شادکامی و جهتگیری مذهبی از آزمون همبستگی پیرسون استفاده شده است. نتایج به دست آمده از این پژوهش حاکی از وجود رابطه مثبت دوطرفه بین متغیر شادکامی و متغیرهای جهتگیری مذهبی بیرونی (۳۳۲/۰ r= و ۰۱/۰>p) و درونی (۴۶۷/۰ r= و ۰۱/۰>p) است. بدین معنی که در فضاهای عمومی شهری و در بین گروههای مختلف حاضر در اینگونه فضاها، با افزایش میزان جهتگیری مذهبی بیرونی و درونی شهروندان، میزان شادکامی ایشان نیز افزایش مییابد و برعکس. همچنین با توجه به نتایج به دست آمده و بر اساس مولفههای شادکامی و جهتگیری مذهبی، راهبردهای طراحی شهری موثر بر ارتقا حضورپذیری فضاهای عمومی شهری گوناگون ارائه شده است.
کلمات کلیدی: جهت گیری مذهبی, شادکامی, حضورپذیری, فضای عمومی شهری, شهر مشهد
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1909611/