اثرات رویکرد سینرگوژی ساختن گرا در نظام آموزشی جغرافیا
عنوان مقاله: اثرات رویکرد سینرگوژی ساختن گرا در نظام آموزشی جغرافیا
شناسه ملی مقاله: JR_ALBRZCF-5-3_004
منتشر شده در در سال 1402
شناسه ملی مقاله: JR_ALBRZCF-5-3_004
منتشر شده در در سال 1402
مشخصات نویسندگان مقاله:
اسماعیل دویران - استادیار گروه آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
خلاصه مقاله:
اسماعیل دویران - استادیار گروه آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
نظریه سازنده گرایی با تاثیرات ژرفی که بر رویکردهای یادگیری و تدریس داشته است، چشم انداز و نوع نگاه به ماهیت یادگیری و به تبع آن تدریس، دانش آموز، محتوا، معلم و محیط یادگیری را دچار تغییر اساسی کرده است سینرگوژی مفهومی است برگرفته از تئوری سازنده گرایی که شرایطی فراهم می کند تا مسئولیت یادگیری از یاددهنده به فراگیر منتقل شود.در این رویکرد نقش تسهیلگری و هدایت یاددهنده اثر سازنده ای را بر راهبرد طراحی سینرگوژی دارد. هم افزایی گروهی یکی از مهارت های بسیار مهم در طراحی های سینرگوژیک است. برخلاف این تصور که مدرس نقش اصلی آموزشی خود را در این روش از دست می دهد، نقش موثر در فرایند آموزش به عهده داشته و بازخورد آموزشی را باتوجه به روش های تسهیلگری و هدایت ارزیابی خواهد نمود.روش ها :پژوهش حاضر با هدف توصیف مبتنی بر پیامد کاربردی نگارش یافته است که با مرور ادبیات نظری الگوی کاربردی مناسب تبیین شده است. یافته ها: واحدهای درسی رشته جغرافیا به دلیل ماهیت مکانی خود نیازمند یادگیری از نوع مشارکتی فرد و جمع محوری است. رویکرد ساختن گرای مبتنی بر الگوی سینرگوژی مطلوب ترین روش برای آموزش و یادگیری درس های با ماهیت مکانی - فضایی بوده و یادسپاری ذهنی را با تصویرسازی مکانی سبب سازی می شود. نتیجه گیری: پژوهش حاضر به بررسی اثرات رویکرد آموزشی ساختن گرا در درس های جغرافیا پرداخته و با مطالعات نظری این نتیجه درست یافته است که الگوی سینرگوژیک به عنوان الگویی برگرفته از رویکرد ساختن گرا مطلوبیت یادگیری در دروس با ماهیت مکانی (مانند جغرافیا) را افزایش می دهد.
کلمات کلیدی: ساختن گرایی, سینرگوژی, آموزش, جغرافیا, ارتباط
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1926840/