مقایسه ی اثربخشی درمان هیجان مدار و ایماگوتراپی بر بهبود روابط زوجین شهرستان زرند
عنوان مقاله: مقایسه ی اثربخشی درمان هیجان مدار و ایماگوتراپی بر بهبود روابط زوجین شهرستان زرند
شناسه ملی مقاله: JR_JPMM-14-54_006
منتشر شده در در سال 1402
شناسه ملی مقاله: JR_JPMM-14-54_006
منتشر شده در در سال 1402
مشخصات نویسندگان مقاله:
احمد حسن زاده - گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
عشرت کریمی افشار - استادیار، دانشکده علوم انسانی گروه روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، کرمان، ایران.
فهیمه دهقانی - دانشیار، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی - بخش روانشناسی و مشاوره
خلاصه مقاله:
احمد حسن زاده - گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
عشرت کریمی افشار - استادیار، دانشکده علوم انسانی گروه روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، سیرجان، کرمان، ایران.
فهیمه دهقانی - دانشیار، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی - بخش روانشناسی و مشاوره
روابط صمیمی و همدلی زوجین بعنوان یکی از عوامل اساسی در حفظ سلامت خانواده ها، نقش مهمی در پیشگیری از جدایی دارد. رویکرد هیجان مدار با تقویت و تنظیم هیجانات، فرد را به سمت دل بستگی ایمن سوق می دهد و درمان ایماگوتراپی نیز با غنی سازی روابط در افراد ایجاد احساس امنیت می کند. در اینجا این سوال مطرح است که آیا بین اثربخشی زوج درمانی با دو رویکرد هیجان مدار و ایماگوتراپی (تصویرسازی) بر بهبود روابط زوجین تفاوت وجود دارد یا خیر؟ روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون _ پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش و جامعه ی آماری شامل تمامی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرستان زرند با مشکلاتی در روابط زناشویی است. جهت تعیین گروه نمونه ی پیش آزمون، شرکت کنندگان، پرسشنامه ی الگوهای ارتباطی را دریافت کردند. شیوه ی نمونه گیری، تصادفی در دسترس بود که ۲۱ زوج به صورت تصادفی به سه گروه شامل دو گروه آزمایش (گروه هیجان مدار و گروه ایماگوتراپی) و یک گروه کنترل تقسیم شده و گروه های آزمایش در جلسات زوج درمانی شرکت کردند. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی برای مقایسه اثربخشی دو رویکرد زوج درمانی بر بهبود روابط زوجین انجام شد. مشاهده شد که آموزش زوج درمانی هیجان مدار و ایماگوتراپی در مراحل پیش آزمون و پیگیری تاثیرگذار بوده و بین گروه کنترل با گروه های آزمایش تفاوت معناداری مشاهده شد. این آموزش ها روابط زوجین را به میزان بسیار زیادی بهبود بخشیدند. با درنظرگرفتن نتایج این پژوهش، پیشنهاد می شود که همگام با آموزش زوج درمانگران جهت انجام مداخلات درمانی، این درمان ها به صورت طولانی مدت و متمرکز در مراحل مختلف ازدواج و زندگی برای زوجین اعمال گردد.
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1932957/