پارادوکس بی نیازی از دعا در بحران کرونا با رویکرد قرآنی

Publish Year: 1400
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 31

This Paper With 22 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_NJJZ-8-137_004

تاریخ نمایه سازی: 1 خرداد 1403

Abstract:

دعا نوعی عبادت است که در جهان بینی توحیدی همواره تسکین دهنده آلام روحی و جسمی است؛ دعا می تواند به عنوان یکی از راهکارهای مقابله با ویروس کرونا مطرح باشد؛ اما در حال حاضر با حاشیه رفتن مسائل دینی و پررنگ شدن راهکارهای پزشکی این شبهه مطرح است که اگر با رعایت مسائل بهداشتی به سلامتی جسمی می رسیم؛ پس چه نیازی به دعا و توصیه های معنوی وجود دارد؟ پژوهش حاضر به روش عقلی و نقلی با ابزار کتابخانه ای و پردازش اطلاعات به صورت توصیفی تحلیلی درپی پاسخ گویی به این چالش است؛ از دستاوردهای این تحقیق آن است که پنج دسته از آیات قرآن در مقام پاسخ گویی به این شبهه هستند: دسته اول: آیات دال بر رابطه ی علی و معلولی بین پدیده ها که بر طبق آن شرایط دعا به عنوان جزء العله و موانع استجابت دعا با عنوان نبود مانع در تحقق معلول تاثیرگذار هستند؛ دسته دوم آیات دال بر تبیین مفهوم استجابت دعا است؛ با این توضیح که استجابت دعا، به معنای جواب دادن خدا به ما، قطعی است، اما این پاسخ، به معنای تحقق آنچه می خواهیم نیست؛ دسته سوم آیات دال بر حکمت زیرا که بندگان خدا که دلشان به نور ایمان و عمل صالح نورانی شده حتی اگر علت عدم استجابت را ندانند لب به ناشکری نمی گشایند زیرا که می دانند یکی از صفات خداوند متعال حکیم است. دسته چهارم آیات دال بر سنت آزمایش تا انسان دریابد واقعا جایگاهش کجاست؟ دسته پنجم آیات دال بر فقر ذاتی انسان است که براساس آن ها ادعای بی نیازی از خداوند متعال مخالف با نص صریح این آیات است.

Authors

مریم السادات موسوی

در حال تدوین رساله سطح۴ تفسیر تطبیقی، مدرس و پژوهشگر بنت الهدی و جامعه الزهرا

خدیجه حسین زاده بادئی

در حال تدوین پایان نامه سطح ۴ رشته تفسیر تطبیقی، مدرس حوزه

طاهره ماهروزاده

استادیار؛هیئت علمی جامعه المصطفی العالمیه؛پژوهشگر گروه تفسیر جامعه الزهرا