بررسی سطوح تبیینی و ویژگی های زبان عرفان در تمهیدات عین القضات همدانی
عنوان مقاله: بررسی سطوح تبیینی و ویژگی های زبان عرفان در تمهیدات عین القضات همدانی
شناسه ملی مقاله: JR_MSIL-2-2_002
منتشر شده در در سال 1402
شناسه ملی مقاله: JR_MSIL-2-2_002
منتشر شده در در سال 1402
مشخصات نویسندگان مقاله:
اله یار افراخته - دکتری زبان و ادبیات فارسی- عرفانی، دانشگاه فرهنگیان ، کهگیلویه و بویراحمد، یاسوج، ایران
خلاصه مقاله:
اله یار افراخته - دکتری زبان و ادبیات فارسی- عرفانی، دانشگاه فرهنگیان ، کهگیلویه و بویراحمد، یاسوج، ایران
چکیده:تحلیل صحیح تجربه های عرفانی میسر نمی شود، مگر با شناخت زبان عرفان و آشنایی با شیوه های بیان تجربه های عرفانی. تجربه عرفانی، نوعی تجربه روحانی است که آن را آگاهی بدون واسطه از طریق ارداک شهودی می دانند و این آگاهی با عقل یا اراده ی فرد و جامعه به دست نمی آید، بلکه مستقیم و بدون واسطه این امور صورت می گیرد. عین القضات برای بیان تجربه های خویش از هردو زبان عبارت و اشارت استفاده کرده است اما تمایل وی به زبان اشارت که همان زبان سکر است و به آن رمز و اشارت و شطحیات گفته می شود، بیشتر است. در این مقاله سعی شده است تا با روش توصیفی-تحلیلی ویژگی های تجربیات عرفانی عین القضات ازجمله: تردید ناپذیری، بیان ناپذیری، تجزیه ناپذیری، واسطه ناپذیری، اطلاق ناپذیری و... با ذکر شواهد و مثال مورد بررسی و تحلیل قرار دهد. همچنین نشان دادیم که عین القضات چگونه توانسته است با شیوه ها و شگردهای به خصوصی زبان عرفان خویش را در سطوح مختلفی ازجمله: سطح استدلالی، سطح استنادی، سطح تناقضی و سطح محاکاتی و رمزی،تبیین نماید و به تصویر بکشد. تحلیل ها و یافته ها حاکی از آن است که وی بیشتر از سطح تناقضی و محاکاتی یا رمزی بهره برده است. زیرا زبان عرفان بیشتر زبانی رمزی، اشاری و تناقضی است که با رمز و حکایت و تمثیل باید بیان گردد تا تاثیر گذار باشد.
کلمات کلیدی: واژه های کلیدی: تجربه عرفانی, زبان عرفانی, تبیین, تمهیدات, عین القضات
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1998160/