دلایلی چند بر توارث گویش بهدینی از صورت جنوبی فارسی میانه ساسانی
عنوان مقاله: دلایلی چند بر توارث گویش بهدینی از صورت جنوبی فارسی میانه ساسانی
شناسه ملی مقاله: JR_PAZAND-8-28_007
منتشر شده در در سال 1391
شناسه ملی مقاله: JR_PAZAND-8-28_007
منتشر شده در در سال 1391
مشخصات نویسندگان مقاله:
فریبا ناصری - دانشجوی دکتری، رشته فرهنگ و زبان های باستانی ، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
خلاصه مقاله:
فریبا ناصری - دانشجوی دکتری، رشته فرهنگ و زبان های باستانی ، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
در دوره ساسانیان زبانها و گویشهای متعددی در نواحی وسیعی از ایران وجود داشت، اما زبان رسمی این سلسله که آن را «فارسی میانه ساسانی» میخوانیم مسلما خود زیر شاخه هایی یافته است به ویژه که به دو شاخه اصلیتر در شمال(دری) و جنوب (پهلوی) منشعب شده است. شاخه جنوبی فارسی میانه ساسانی خود نیز در اواخر دوره ساسانی و قرون اولیه اسلام به گونه هایی متفاوت تقسیم شد. آثار مکتوب زردشتی(به خط اصطلاحا پهلوی) در قرون اولیه اسلامی را می توان- به دلیل ویژگیهای مشابه - وارث همین گونه زبانی دانست و آثار زبانی این گونه را که به پهلوی به کتابت درآمده است، میتوان امروزه در گویش رایج بهدینان یزد و کرمان مشاهده کرد. هدف نوشتار پیش رو همانا آوردن شواهدی چند در زمینه آواشناسی، واژگان و ساختار از دو گویش بهدینان کرمان و یزد و قیاس و تقابل آن دو با صورت جنوبی فارسی میانه ساسانی است. از این مقایسه می توان نتیجه گرفت که گویش بهدینان، دنباله زبان فارسی میانه ساسانی در جنوب است که طی ۳-۴ سده پس از اسلام آثاری از آن به خط رایج آن دوره( پهلوی) نگاشته و گردآوری شده است.
کلمات کلیدی: گویش بهدینان یزد و کرمان, زبان فارسی میانه ساسانی, آثار مکتوب زردشتی, خط پهلوی
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/2028863/