اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر خشونت خانگی بر خشونت خانگی، نشانگان برانگیختگی جنسی و فرسودگی زناشویی زوج های مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز
عنوان مقاله: اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر خشونت خانگی بر خشونت خانگی، نشانگان برانگیختگی جنسی و فرسودگی زناشویی زوج های مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز
شناسه ملی مقاله: JR_PSYCH-19-74_006
منتشر شده در در سال 1403
شناسه ملی مقاله: JR_PSYCH-19-74_006
منتشر شده در در سال 1403
مشخصات نویسندگان مقاله:
سمیه تاج - دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
مسعود شهبازی - استادیار، گروه مشاوره، واحد مسجد سلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجدسلیمان، ایران.
کبری کاظمیان مقدم - استادیار، گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران.
مریم غلامزاده جفره - استادیار، گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
خلاصه مقاله:
سمیه تاج - دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
مسعود شهبازی - استادیار، گروه مشاوره، واحد مسجد سلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجدسلیمان، ایران.
کبری کاظمیان مقدم - استادیار، گروه روانشناسی، واحد دزفول، دانشگاه آزاد اسلامی، دزفول، ایران.
مریم غلامزاده جفره - استادیار، گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر خشونت خانگی بر خشونت خانگی، نشانگان برانگیخگتی جنسی و فرسودگی زناشویی زوج های مراجعه کننده به مراکز مشاوره بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زوج های مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز در نیمه اول سال ۱۴۰۱ بود. از این جامعه در نهایت ۳ زوج (۶ نفر) با توجه به ملاک های ورود و اقرار به خشونت زناشویی به عنوان جامعه نمونه انتخاب شدند. روش نمونه گیری به شیوه هدفمند و از طریق طرح آزمایشی تک موردی از نوع طرح های خط پایه چندگانه ناهمزمان استفاده شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خشونت علیه زوجین (حاج یحیی، ۲۰۰۹)، پرسشنامه فرسودگی زناشویی (پاینز، ۲۰۰۳) و پرسشنامه تمایل جنسی (هالبرت، ۱۹۹۲) استفاده شد. پکیج درمان (زوج درمانی مبتنی بر خشونت خانگی) در ۱۲ جلسه مداخله و ۴ مرحله خط پایه در مورد تمام شرکت کننده ها اعمال شد. شرکت کنندگان قبل از شروع درمان و در جلسات ۴، ۸، ۱۲ و پیگیری ۴۵ روزه و ۳ ماهه توسط پرسشنامه های مذکور مورد تحلیل قرار گرفتند. پاسخ ها به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تحلیل شدند. نتایج نشان داد درصد بهبودی کلی زوج ها پس از مداخله زوج درمانی مبتنی بر خشونت خانگی در پایان درمان و نیز در مراحل پیگیری ۴۵ روزه و ۳ ماهه در سطح معنی داری بود (۰/۰۵>P). بنابراین رویکرد زوج درمانی باعث کاهش خشونت خانگی و فرسودگی زناشویی و افزایش نشانگان برانگیختگی جنسی زوج ها خواهد شد و نتایج پیگیری نیز حاکی از تداوم اثر این درمان در طول زمان بوده است.
کلمات کلیدی: زوج درمانی مبتنی بر خشونت خانگی, خشونت خانگی, نشانگان برانگیخگتی جنسی, فرسودگی زناشویی
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/2030713/