اثربخشی معنویت درمانی بر فاجعه پنداری درد و خودمهارگری در مبتلایان به درد ایدیوپاتیک
عنوان مقاله: اثربخشی معنویت درمانی بر فاجعه پنداری درد و خودمهارگری در مبتلایان به درد ایدیوپاتیک
شناسه ملی مقاله: JR_JRRH-9-3_009
منتشر شده در در سال 1402
شناسه ملی مقاله: JR_JRRH-9-3_009
منتشر شده در در سال 1402
مشخصات نویسندگان مقاله:
فاطمه السادات شاه مرادی
علیرضا شکرگزار
منصور علی مهدی
مهناز نریمانی زمان آبادی
خلاصه مقاله:
فاطمه السادات شاه مرادی
علیرضا شکرگزار
منصور علی مهدی
مهناز نریمانی زمان آبادی
چکیده سابقه و هدف: درد مزمن از رایج ترین مشکلاتی است که مردم را به جست وجوی مراقبت پزشکی ترغیب می کند و با پیامدهای بهداشتی، اقتصادی و اجتماعی متعددی همراه است. این پژوهش با هدف تعیین میزان اثربخشی معنویت درمانی بر فاجعه پنداری درد و خودمهارگری در مبتلایان به درد ایدیوپاتیک انجام شده است.
روش کار: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی و طرح آن از نوع پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل و دوره پیگیری شش ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی مبتلایان به دردهای عضلانی مراجعه کننده به درمانگاه های درد وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان امیر اعلم، بیمارستان توانبخشی رفیده (دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی) و بیمارستان بوعلی (دانشگاه آزاد اسلامی) در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود که با روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر انتخاب و با انتصاب تصادفی در دو گروه مساوی ۱۵ نفری گمارش شدند. گردآوری اطلاعات با پرسش نامه فاجعه پنداری درد سالیوان و همکاران و پرسش نامه خودمهارگری تانجنی و همکاران انجام شد. معنویت درمانی طی هشت جلسه به صورت دو جلسه در هفته و هر جلسه به مدت یک ساعت برای آزمودنی های گروه آزمایش اجرا شد اما آزمودنی های گروه کنترل این برنامهها را دریافت نکردند. تحلیل دادهها نیز با روشهای آمار توصیفی و واریانس با اندازهگیریهای تکراری با نرم افزار آماری SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. در این پژوهش همه موارد اخلاقی رعایت شده است و مولفان مقاله تضاد منافعی گزارش نکرده اند.
یافته ها: میانگین نمره فاجعه پنداری درد و ابعاد آن (نشخوار ذهنی، بزرگ نمایی و درماندگی) در گروه آزمایش پس از انجام مداخله نسبت به گروه کنترل به طور معناداری بهبود یافت (۰۵/۰>P). معنویت درمانی بر افزایش خودمهارگری و ابعاد آن در آزمودنی های گروه آزمایش برخلاف گروه کنترل سودمند بود (۰۵/۰>P) و تاثیرات این برنامه بر متغیرهای وابسته در دوره پیگیری شش ماهه تداوم داشت (۰۵/۰>P).
نتیجه گیری: این یافته ها بیش از پیش نقش سازه های روانی و رفتاری را در مبتلایان به درد مزمن روشن می سازد و لزوم استفاده از رویکردهای درمانی برگرفته از معنویت را به منظور تعدیل علائم بیماران با درد مزمن آشکار میکند.
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/2033266/