مدیریت گردشگری سواحل، بنادر و حمل و نقل دریایی با محوریت قانون برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران

اقتصاد دریامحور به عنوان یکی از محور های اصلی قانون برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران مطرح شده است که تحقق آن مستلزم ایجاد زیرساخت های اقتصادی از جمله تامین نیروی انسانی مورد نیاز برای انواع فعالیت های دریامحور است. در همین راستا، شاخص های عملکردی همچون استقرار جمعیت در سواحل جنوبی و رشد اقتصاد دریامحور در هدفگذاری های این برنامه مورد توجه قرار گرفته است. به طور دقیق تر مقرر شده که در پایان برنامه هفتم، نسبت جمعیت سواحل جنوبی به جمعیت کل کشور (که هم اکنون ۲ درصد است) به ۸ درصد برسد و متوسط رشد سالانه ارزش افزوده اقتصاد دریامحور نیز برابر با ۱۶ درصد (یعنی دو برابر نرخ رشد اقتصادی کشور) باشد. دستیابی به اهداف فوق منجر به جانمایی جمعیت مولد اقتصادی در این منطقه خواهد شد که در نتیجه آن اشتغالزایی در بخش های مختلف تولیدی و خدماتی مبتنی بر دریا افزایش چشم گیری خواهد یافت. البته باید در نظر داشت که تحقق موارد فوق مستلزم کاهش ریسک های سیاسی و اقتصادی کشور است. برآورد های جهانی نشان می دهد که اضافه شدن هر یک شغل در بخش اقتصاد دریایی، می تواند دو تا هفت شغل غیرمستقیم در این حوزه ایجاد کند. هر چند در کشور های با اقتصاد دریایی پیشرفته تر، مقدار این ضریب بالاتر است، اما در مورد کشور های در حال توسعه یا کشور های با اقتصاد دریایی کوچک تر، این ضریب میزان کمتری دارد. از سوی دیگر در سالهای اخیر گردشگری دریایی به عنوان یکی از انواع گردشگری، محبوبیت و جذابیت زیادی را در جهان کسب کرده است. در این مقاله، عوامل و مولفه های تاثیر گذار ازقبیل ایجاد زیرساختهای مناسب صنعت گردشگری، مبحث امنیت در این صنعت، اهمیت بازاریابی در رونق گردشگری دریایی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و راه کارهایی جهت توسعه صنعت گردشگری دریایی ارائه گردیده است.

Keywords:

اقتصاد آبی , گردشگری دریایی , برنامه پنجساله هفتم