پالئوژئوگرافی و بازسازی محیط های رسوبی در دوران مزوزوئیک ایران

پالئوژئوگرافی به عنوان یکی از شاخه های مهم زمین شناسی، به بازسازی شرایط جغرافیایی و محیطی در دوره های گذشته زمین شناسی می پردازد. این علم به ویژه در دوران مزوزوئیک (۲۵۲ تا ۶۶ میلیون سال پیش)، که دوران مهمی در تاریخ زمین شناسی است، نقشی حیاتی در فهم تحولات اقلیمی، تکتونیکی و رسوب شناسی ایفا می کند. دوران مزوزوئیک در ایران به دلیل ویژگی های جغرافیایی و تحولات زمین شناسی خاص خود، اهمیت بسیاری دارد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل تغییرات جغرافیایی، اقلیمی و محیط های رسوبی ایران در دوران مزوزوئیک از طریق روش های مختلف پالئوژئوگرافی است. در این مقاله، به ویژه به بازسازی محیط های رسوبی ایران در سه دوره مهم مزوزوئیک یعنی تریاسیک، ژوراسیک و کرتاسه پرداخته شده است. این مطالعه با استفاده از داده های فسیل شناسی، رسوب شناسی و شیمیایی، ویژگی های مختلف محیط های رسوبی از جمله دریاهای کم عمق، دلتای رودخانه ها، خشکی ها و سیستم های مرجانی را در هر دوره بررسی کرده است. همچنین، تاثیرات تکتونیک و تغییرات اقلیمی بر تغییرات محیط های رسوبی ایران تحلیل شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهند که در دوران مزوزوئیک، ایران شاهد تغییرات عمده ای در موقعیت جغرافیایی و شرایط اقلیمی بوده است. این تغییرات تاثیرات گسترده ای بر تشکیل و توزیع رسوبات مختلف در سطح کشور گذاشته است. در نهایت، مقاله حاضر به بررسی اهمیت ایران در بازسازی تاریخ نگاری پالئوژئوگرافی جهانی پرداخته و پیشنهاداتی برای ادامه تحقیقات در این زمینه ارائه می دهد.

Keywords:

پالئوژئوگرافی , مزوزوئیک , ایران , محیط های رسوبی , تکتونیک.