بررسی قدرت بالقوه خلاقیت در کودکان و اثرات آن در مهارت های زندگی در آموزش و پرورش

هدف این پژوهش بررسی نقش قدرت بالقوه خلاقیت در کودکان و تاثیر آن بر آموزش مهارتهای زندگی در روند پرورش و تربیت است. خلاقیت یکی از مهمترین تواناییهای شناختی در کودکان است که می تواند پایه گذار رشد، فردی، اجتماعی و تحصیلی آنان باشد. در این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی و به صورت ترکیبی از مبانی نظری و داده های میدانی تلاش شده است تا رابطه بین خلاقیت و یادگیری مهارتهای زندگی مورد بررسی قرار گیرد. نتایج حاصل از بررسی پرسشنامه ها و تحلیل داده ها حاکی از آن است که میان سطح خلاقیت کودکان و توانایی آنان در مهارتهایی مانند حل مسئله، تصمیم گیری، ارتباط موثر و مدیریت هیجانات رابطه معناداری وجود دارد. یافته ها می توانند به معلمان، مربیان و والدین در جهت به کارگیری روشهای آموزشی خلاقانه و موثر در فرآیند تربیتی یاری رسانند. خلاقیت یکی از بنیادی ترین ظرفیتهای انسانی است که در دوران کودکی بیش از هر زمان دیگری نمایان می شود. کودکان به طور طبیعی دارای ذهنی پرسشگر، تخیل ورز و آزمایشگر هستند که زمینه ساز شکل گیری خلاقیت در ابعاد گوناگون، فکری، احساسی و رفتاری است.

Keywords:

خلاقیت , کودکان , آموزش و پرورش , مهارت های زندگی , پرورش , تربیت