پیش بینی اضطراب تحصیلی در دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی براساس راهبرد خودتنظیمی و کیفیت زندگی در مدرسه

مقدمه: اضطراب و سطوح بالای آن علاوه بر مشکلات رفتاری می تواند بر مسائل آموزشی و تحصیلی دانش آموزان اثر منفی بگذارد. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اضطراب تحصیلی براساس راهبرد خودتنظیمی و کیفیت زندگی مدرسه در دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی انجام شد. روش کار پژوهش توصیفی و از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر مشغول به تحصیل در پایه پنجم ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴ بود که از میان آنها با روش نمونه گیری در دسترس و برمبنای فرمول پلنت +۵۰=n) تعداد نمونه برابر با ۲۰۰ نفر تعیین شد. گردآوری اطلاعات با پرسشنامه اضطراب تحصیلی (ساراسون (۱۹۵۷)، پرسشنامه راهبرد خودتنظیمی (بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) و پرسشنامه کیفیت زندگی مدرسه (اندرسون و بورک ۲۰۰۰) انجام شد. تحلیل داده ها با روش های آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار)، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی با نرم افزار آماری SPSSS ۲۶ انجام شد. یافته ها نتایج نشان داد بین راهبرد خودتنظیمی (۰.۴۷۲ و ۰.۰۱۷>p) و هر یک از ابعاد آن با اضطراب تحصیلی دانش آموزان دختر همبستگی معکوس و معناداری وجود دارد. این رابطه بین کیفیت زندگی در مدرسه (۰.۵۹۳ و ۰.۰۲۱>p) و هر یک از دو عامل آن با اضطراب تحصیلی دانش آموزان دختر معکوس و معنادار بود. براساس ضریب تعیین تعدیل شده، به ترتیب راهبرد خودتنظیمی توان تبیین ۲۳ درصد و کیفیت زندگی در مدرسه توان تبیین ۱۷ درصد از واریانس اضطراب تحصیلی را داشتند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج، پیشنهاد می شود در مدارس، مسئولین جهت مدیریت هیجانات تحصیلی و اضطراب، علاوه بر روش های تدریس، به وضعیت روانشناختی و کیفیت زندگی در مدرسه نیز توجه نمایند.

Keywords:

اضطراب , تحصیلی , راهبرد خودتنظیمی , کیفیت زندگی مدرسه , دانش آموز ابتدایی