پیش بینی گرایش به رفتارهای پرخطر بر اساس طرحوارههای ناسازگار اولیه در دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر مشهد

هدف اصلی این پژوهش پیش بینی گرایش به رفتارهای پرخطر بر طرحواره های ناسازگار اولیه در دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر مشهد بود. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری این تحقق دانش آموزان متوسطه دوم شهر مشهد در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۳۳۰۰ نفر بود. برای تعیین حجم نمونه از جدول مورگان استفاده و تعداد ۳۶۵ نفر بعنوان حجم نمونه انتخاب شد. شیوه نمونه گیری در این پژوهش به صورت تصادفی خوشه ای بود. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه طرحواره های ناسازگار یانگ (۲۰۰۵) و پرسشنامه رفتارهای پر خطر زاده محمدی احمدآبادی و حیدری (۱۳۹۰) استفاده شد. از آزمون رگرسیون با بهره گرفتن از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ جهت آزمون فرضیههای پژوهش استفاده گردید. یافتههای این پژوهش نشان داد که طرحواره های ناسازگار اولیه (بریدگی طرد، خودگردانی و عملکرد مختل دیگر جهت مندی محدودیتهای مختل گوش به زنگی بیش ازحد و بازداری) گرایش به رفتارهای پرخطر را در دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر مشهد پیش بینی میکند (۰/۰۰۱>P). بر اساس یافته های این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که کاهش طرحواره های ناسازگار اولیه دانش آموزان باعث کاهش گرایش به رفتارهای پرخطر در این گروه از نوجوانان میگردد.