نقش توانایی ذهنی سازی و شاخص های آن در پیش بینی سبک تدریس فعال معلمان مدارس ابتدایی

مقدمه: یادگیری فرایندی پیچیده و چندعاملی است و با سبکهای تدریسی که معلمان انتخاب میکنند، ارتباط تنگاتنگی دارد. با وجود انجام مطالعات متعدد در روانشناسی تربیتی، اما همچنان درخصوص جمعبندی عوامل مرتبط با سبک تدریس فعال معلمان توافق جامعی بین متخصصان و محققان وجود ندارد. لذا پژوهش حاضر با هدف پیشبینی سبک تدریس فعال در معلمان مدارس ابتدایی براساس توانایی ذهنیسازی و شاخصهای آن طراحی و اجرا شد. روش کار: طرح پژوهش توصیفی-مقطعی و از نوع همبستگی بود. تمامی معلمان مقطع ابتدایی شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۴ جمعیت آماری پژوهش را تشکیل دادند، که از بین آنها با نمونهگیری در دسترس و برمبنای فرمول کوکران تعداد ۱۶۰ نفر انتخاب شد. گردآوری اطلاعات علاوه بر چکلیست اطلاعات جمعیتشناختی-فرم محقق ساخته، با پرسشنامه تدریس فعال-لوپز و همکاران (۲۰۱۶) و پرسشنامه توانایی ذهنیسازی-دیمیتریوچ و همکاران (۲۰۱۷) انجام شد. برای تحلیل دادهها علاوه بر آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحرافمعیار)، از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی با نرمافزار SPSS-v۲۶ استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد بهترتیب بین نمره کل توانایی ذهنیسازی (۵۱/۰=r و ۰۱۷/۰>p) و هر یک از عوامل مرتبط با آن با سبک تدریس فعال معلمان همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. براساس ضریب تعیین تعدیل شده ۲۱ درصد از واریانس سبک تدریس فعال در معلمان براساس توانایی ذهنیسازی تبیین شد. همچنین، تحلیل رگرسیون نشان داد در بین شاخصهای ذهنیسازی بالاترین توان تبیین سبک تدریس مربوط به ذهنیسازی مرتبط با خود بوده است (۰۵/۰p< و ۱۶۹/۰=β). نتیجهگیری: با توجه به نتایج پیشنهاد میشود مسئولین آموزش و پرورش جهت ترغیب معلمان و عملی نمودن شیوههای نوین تدریس در مدارس علاوه بر برنامههای متعدد ضمن خدمت به ساختارهای روانشناختی معلمان و برگزاری کارگاههایی در این زمینه اقدام نمایند.

Keywords:

ذهنیسازی , سبک تدریس فعال , معلم