بررسی نقش برنامه ریزی درسی مدرسه محور بر خودکارآمدی شغلی و هیجانات تدریس معلمان مقطع ابتدایی

پژوهش هدف پژوهش حاضر بررسی نقش برنامه ریزی درسی مدرسه محور بر خودکارآمدی و هیجانات تدریس معلمان مقطع ابتدایی بود. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد مهارت های برنامه ریزی درسی مدرسه محور افشین (۱۳۹۳)، خودکارآمدی شرر (۲۰۱۱) و هیجانات تدریس فرنزل (۲۰۱۳) استفاده گردیده است که روایی آن توسط متخصصان و کارشناسان بررسی شده و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ محاسبه گردیده است. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل کلیه معلمان مدارس دوره دوم مقطع ابتدایی شهرستان تربت حیدریه مشهد مقدس بوده است. نمونه آماری جامعه معلمان با بهره گیری از جدول مورگان ۱۵۵ نفر از طریق نمونه گیری تصادفی خوشه ای بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها در سطح آمار استنباطی از آزمون ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین نقش برنامه ریزی درسی مدرسه محور با خودکارآمدی و هیجانات تدریس معلمان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. برنامه ریزی مدرسه محور می تواند تاثیر عمیقی بر هیجانات تدریس معلمان داشته باشد. با ایجاد ساختار و امکانات مناسب، این نوع برنامه ریزی به معلمان احساس امنیت و پشتیبانی بیشتری می دهد که می تواند منجر به بهبود روحیه و انگیزه آن ها برای تدریس شود. بنابراین نیاز است که استلزامات برنامه ریزی درسی مدرسه محور در مدارس جاری گردد، این عمل می تواند کیفیت تدریس معلمان را بهبود بخشیده و تدارک دانش آموزان تمام ساحتی را تسریع نماید.

Keywords:

برنامه ریزی درسی مدرسه محور , خودکارآمدی , هیجانات تدریس