تاثیر ربات های آموزشی بر توسعه مهارت های خودکنترلی و رفتارهای اجتماعی سازنده در کلاس درس کودکان اوتیستیک

اختلال طیف اوتیسم (ASD) با محدودیت های قابل توجه در مهارت های اجتماعی، توانایی های خودکنترلی و تعاملات هیجانی مشخص می شود و این محدودیت ها عملکرد تحصیلی و اجتماعی کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد. پژوهش های اخیر نشان می دهند که روش های سنتی آموزشی به تنهایی نمی توانند نیازهای ویژه این کودکان را به طور کامل پاسخ دهند و استفاده از فناوری های نوین مانند ربات های آموزشی می تواند فرصت های جدیدی برای ارتقای مهارت های اجتماعی و خودکنترلی فراهم کند. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر ربات های آموزشی بر توسعه مهارت های خودکنترلی و رفتارهای اجتماعی سازنده در کلاس درس کودکان اوتیستیک است.روش این پژوهش به صورت مروری نظام مند بوده داده ها از منابع علمی بین المللی و فارسی جمع آوری و با تمرکز بر محورهای اصلی شامل مهارت های اجتماعی، خودکنترلی، توجه مشترک و تقلید مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که ربات های آموزشی با ارائه تعاملات قابل پیش بینی، تمرینات تکراری و بازخورد فوری، محیطی امن و انگیزه بخش برای کودکان اوتیستیک فراهم می کنند. این ابزارها موجب تقویت مهارت های تقلیدی، توجه مشترک، مدیریت هیجانات و رفتارهای خودتنظیمی می شوند و مشارکت و انگیزه کودکان در کلاس درس را افزایش می دهند.با این حال، محدودیت هایی نظیر هزینه تجهیزات، نیاز به آموزش متخصصان و چالش در تعمیم مهارت ها به تعاملات انسانی واقعی وجود دارد. استفاده ترکیبی از ربات ها با روش های سنتی آموزشی و مشارکت والدین و معلمان می تواند اثر بخشی مداخلات را افزایش دهد و محدودیت ها را کاهش دهد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که ربات های آموزشی می توانند مکمل موثری برای برنامه های آموزشی و توانبخشی کودکان اوتیستیک باشند و به بهبود کیفیت تعاملات اجتماعی، خودکنترلی و مشارکت فعال کودکان در کلاس درس کمک کنند.

Keywords:

ربات های آموزشی , اختلال طیف اوتیسم , مهارت های اجتماعی , خودکنترلی , تعامل کودکان