نقش معلم در یادگیری خود تنظیمی

یادگیری خودتنظیمی به عنوان یکی از مهارت های اساسی موفقیت تحصیلی، توانایی دانش آموز را در برنامه ریزی، پایش و ارزیابی فرآیند یادگیری خود فراهم می کند و نقش مهمی در ارتقای عملکرد تحصیلی و توسعه مهارت های زندگی ایفا می نماید. معلم به عنوان عامل محیطی و تسهیل کننده، نقش کلیدی در توسعه این مهارت دارد و با ارائه بازخورد هدفمند، ایجاد انگیزه و طراحی فعالیت های فعال و مشارکتی، فرآیند یادگیری خودتنظیمی را تقویت می کند. این پژوهش با هدف بررسی نقش معلم در یادگیری خودتنظیمی، به روش مروری انجام شده است و مطالعات داخلی و بین المللی مرتبط جمع آوری و تحلیل شده اند. نتایج تحلیل پیشینه تحقیق نشان می دهد که روش های تدریس فعال و مشارکتی، آموزش راهبردهای شناختی و فراشناختی، بازخورد مستمر و ایجاد محیط یادگیری حمایت کننده، مهم ترین عوامل توسعه یادگیری خودتنظیمی هستند. علاوه بر این، بعد انگیزشی دانش آموز شامل باورهای خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت، نقش واسطه ای حیاتی دارد و معلم با هدایت هدفمند دانش آموزان می تواند این بعد را تقویت کند. یافته ها همچنین نشان می دهد که موانعی مانند محدودیت منابع، زمان کم کلاس، تفاوت توانایی ها و مقاومت دانش آموزان وجود دارد که می توان با آموزش موثر معلمان، استفاده از فناوری آموزشی و تنوع روش های تدریس، آن ها را به فرصت تبدیل کرد. به طور کلی، پژوهش حاضر نشان می دهد که معلم نه تنها انتقال دهنده محتواست، بلکه به عنوان راهنما و تسهیل کننده یادگیری، نقش اساسی در پرورش مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان دارد. این یافته ها می تواند پایه ای علمی برای طراحی برنامه های آموزشی موثر، توسعه مهارت های معلمان و بهبود کیفیت یادگیری فراهم کند.

Keywords:

یادگیری خودتنظیمی , نقش معلم , آموزش فعال , راهبردهای فراشناختی , انگیزه پیشرفت , محیط یادگیری