رابطه سبک تدریس معلم با میزان یادگیری دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک تدریس معلمان و میزان یادگیری دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–همبستگی انجام شده و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره متوسطه و معلمان آن هاست. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های تدریس معلمان و پرسشنامه سنجش میزان یادگیری دانش آموزان بوده است. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین سبک های تدریس فعال، مشارکتی و دانش آموزمحور با میزان یادگیری دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد، در حالی که سبک های سنتی و معلم محور همبستگی ضعیف تری با یادگیری نشان دادند. یافته ها بر اهمیت انتخاب آگاهانه سبک تدریس متناسب با ویژگی های یادگیرندگان و اهداف آموزشی تاکید می کند. نتایج این پژوهش می تواند در بهبود کیفیت فرایند تدریس–یادگیری و برنامه ریزی آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

سبک تدریس , یادگیری دانش آموزان , معلم , آموزش مدرسه ای , رویکرد توصیفی–همبستگی