واکاوی پدیدارشناسانه تجربه زیسته معلمان از بی انگیزگی تحصیلی دانش آموزان در بازگشت به آموزش حضوری

پس از همه گیری کرونا و بازگشت تدریجی مدارس به آموزش حضوری، یکی از چالش های اساسی معلمان، مواجهه با بی انگیزگی تحصیلی دانش آموزان بوده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی تفسیری، به واکاوی عمیق تجربه زیسته معلمان از این پدیده پرداخته است. شرکت کنندگان شامل ۲۲ نفر از معلمان دوره های مختلف تحصیلی شهر تهران در سال ۱۴۰۵ بودند که با نمونه گیری هدفمند از نوع ملاک محور انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته عمیق گردآوری و با روش هفت مرحله ای کلایزی تحلیل شد. یافته ها در سه مضمون اصلی و یازده مضمون فرعی سازماندهی شد: «شکاف دیجیتال-انسانی»، «فروپاشی عادت واره یادگیری» و «بحران معنا در تحصیل». یافته ها نشان می دهد بی انگیزگی کنونی صرفا بازگشت به حالت پیشاکرونا نیست، بلکه پدیده ای کیفی متفاوت با ریشه های عمیق تر است. بازگشت به آموزش حضوری بدون ترمیم این شکاف ها، به تجربه ای سرخوردگی بار برای معلمان تبدیل شده است.

Keywords:

بی انگیزگی تحصیلی , پدیدارشناسی , تجربه زیسته معلمان