نقش انگیزش درونی در یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش انگیزش درونی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین عوامل روان شناختی بر کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. انگیزش درونی که بر پایه عشق به یادگیری، کنجکاوی و لذت بردن از چالش های فکری استوار است، در مقابل انگیزش بیرونی که توسط عواملی مانند نمره یا پاداش هدایت می شود، قرار می گیرد. این مقاله با رویکردی تحلیلی-مروری، ابتدا به تبیین مبانی نظری این مفهوم در چارچوب نظریه خودتعیین گری (دسی و رایان، ۲۰۰۰) و نظریه هدف گرایی پیشرفت (الیوت، ۱۹۹۹) می پردازد. در ادامه، یافته های پژوهشی معاصر مورد بررسی قرار می گیرند. نتایج این تحقیقات نشان می دهد که انگیزش درونی پیش بین قوی تری برای موفقیت تحصیلی در مقایسه با انگیزش بیرونی است (ال شعیلی، ۲۰۲۵) و از طریق مکانیسم هایی مانند ترویج یادگیری عمیق، افزایش خودکارآمدی و تقویت درگیری تحصیلی، به بهبود عملکرد دانش آموزان منجر می شود (کریستودولو و همکاران، ۲۰۲۴). همچنین، رابطه بین انگیزش و پیشرفت، رابطه ای دوسویه و طولی است (وو و همکاران، ۲۰۲۴). در نهایت، مقاله به دلالت های تربیتی این یافته ها برای معلمان، والدین و نظام های آموزشی در جهت ایجاد محیط های یادگیری حامی خودمختاری و پرورش یادگیرندگان مادام العمر می پردازد.

Keywords:

انگیزش درونی , پیشرفت تحصیلی , یادگیری عمیق , نظریه خودتعیین گری , دانش آموزان