مقایسه روش سنتی و روش ارتباطی (CLT) در آموزش زبان انگلیسی در مدارس متوسطه

آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان بین المللی، نقش اساسی در نظام های آموزشی معاصر ایفا می کند. انتخاب روش تدریس مناسب، تاثیر مستقیمی بر کیفیت یادگیری، انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارد. در نظام آموزشی ایران، روش های سنتی آموزش زبان انگلیسی سال هاست که مورد استفاده قرار می گیرند، در حالی که رویکردهای نوینی مانند روش ارتباطی (Communicative Language Teaching) به تدریج جایگاه خود را در آموزش زبان پیدا کرده اند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه روش سنتی و روش ارتباطی (CLT) در آموزش زبان انگلیسی در مدارس متوسطه و بررسی تاثیر هر یک بر فرآیند آموزش و یادگیری دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و پژوهش های پیشین انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که روش سنتی بیشتر بر حفظ قواعد دستوری و ترجمه متون تمرکز دارد، در حالی که روش ارتباطی بر تعامل، معنا و کاربرد واقعی زبان تاکید می کند. نتایج حاکی از آن است که استفاده از روش ارتباطی می تواند موجب افزایش انگیزش، بهبود مهارت های زبانی و مشارکت فعال دانش آموزان شود. در پایان، پیشنهادهایی برای بهبود آموزش زبان انگلیسی در مدارس متوسطه ارائه شده است.

Keywords:

زبان انگلیسی , روش سنتی , روش ارتباطی (CLT) , مدارس متوسطه , یادگیری زبان