بررسی رابطه جهت گیری هدف پیشرفت دانش آموزان با نظریه های ضمنی هوش و پیشرفت تحصیلی آنها

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه جهت گیری هدف پیشرفت دانشجویان با باورهای ضمنی هوش و پیشرفت تحصیلی آنها انجام گرفت. نمونه پژوهش شامل ۳۸۴ دانش آموز دبیرستانی (۲۰۲دختر و ۱۸۲ پسر) بودند که بوسیله نمونه گیری تصادفی طبقه ای از سه گروه علوم تجربی، ریاضی فیزیک و علوم انسانی انتخاب شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های باور ضمنی هوش دویک، جهت گیری هدف کریستوفر و از معدل کل دانش آموزان به عنوان بررسی پیشرفت تحصیلی آنهااستفاده شد. از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام برای تجزیه و تحلیل اطلاعات بهره گرفته شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین نوع جهت گیری هدف دانش آموزان با پیشرفت تحصیلی آنها رابطه معنی داری وجود دارد. همچنین رابطه بین باور ذاتی با تبحرگرایی، عملکردگرایی و تبحرگریزی و رابطه باور افزایشی با تبحرگرایی و عملکردگرایی معنی دار می باشد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیر عملکردگریزی توانایی پیش بینی باورذاتی و متغیرهای تبحرگرایی و عملکردگرایی توان پیش بینی باور افزایشی را دارند.

Keywords:

جهت گیری هدف پیشرفت , باورهای ضمنی هوش , پیشرفت تحصیلی