اقدام پژوهی :جلسات آموزش خانواده ،انجمن اولیا و مربیان

پژوهش حاضر با هدف بهبود کیفیت و افزایش اثربخشی جلسات آموزش خانواده که در قالب جلسات انجمن اولیا و مربیان برگزار می گردید، انجام شد. مشکل مشاهده شده، پایین بودن نرخ مشارکت والدین، عدم جذابیت محتوای ارائه شده، و مشاهده نشدن تاثیر ملموس برنامه های آموزشی بر عملکرد تحصیلی و رفتاری دانش آموزان بود. این امر لزوم بازنگری در شیوه برگزاری، محتوا، و تعامل با اولیا را بیش از پیش نمایان ساخت.این پژوهش با استفاده از روش اقدام پژوهی در طول [مدت زمان اجرا، مثلا یک نیمسال تحصیلی] صورت پذیرفت. جامعه آماری شامل اعضای انجمن اولیا و مربیان و والدین فعال مدرسه [نام مدرسه] بود. اقدامات اصلاحی شامل: نیازسنجی دقیق از والدین، تغییر محتوای صرفا نظری به کارگاه های تعاملی و عملی، استفاده از سخنرانان متخصص با رویکردهای نوین تربیتی، و همچنین تغییر زمان و مکان برگزاری برای تسهیل حضور والدین شاغل بود. داده ها از طریق پرسشنامه های پیش آزمون و پس آزمون، مصاحبه با اعضای انجمن و والدین، و تحلیل نتایج عملکرد دانش آموزان (کاهش غیبت، بهبود نمرات انضباطی و درسی) جمع آوری شدند.نتایج حاصل از اجرای اقدامات اصلاحی، افزایش چشمگیر مشارکت والدین (از [درصد اولیه] به [درصد نهایی]) و رضایت بالاتر از محتوا و شیوه برگزاری جلسات را نشان داد. همچنین، شواهد و مستندات مدرسه حاکی از بهبود نسبی در وضعیت رفتاری و انضباطی دانش آموزان کلاس هایی بود که والدینشان فعال تر در این جلسات شرکت کرده بودند. این نتایج، موید تاثیر مثبت بازنگری و بهبود فرایند جلسات آموزش خانواده بر تعامل مدرسه-خانواده و در نهایت، بر وضعیت تربیتی و آموزشی دانش آموزان است.پژوهش حاضر نشان داد که ارتقاء کیفیت جلسات آموزش خانواده نیازمند رویکردی تعاملی، نیازسنجی شده و عملیاتی است. پیشنهاد می شود که مدارس، آموزش خانواده را به صورت یک کارگاه مستمر و مبتنی بر موردکاوی اجرا نمایند تا اثربخشی آن به حداکثر برسد.

Keywords:

آموزش خانواده , اقدام پژوهی , مشارکت والدین , انجمن اولیا و مربیان , مدرسه ابتدایی