ارتقای خودباوری در دانش آموزان دوره ابتدایی

خودباوری یکی از عوامل کلیدی در رشد شخصیت، انگیزش تحصیلی و موفقیت دانش آموزان است که نقش تعیین کننده ای در تجربه یادگیری و سازگاری اجتماعی آنان دارد. این پژوهش با هدف بررسی روش ها و عوامل ارتقای خودباوری در دانش آموزان ابتدایی در نیمسال اول تحصیلی همدان انجام شد. مرور منابع نشان می دهد که انگیزش تحصیلی، تعامل معلم و دانش آموز، برنامه های پرورشی هدفمند و ایجاد تجربه های موفقیت، مهم ترین پیش شرط های تقویت خودباوری هستند. پژوهش ها همچنین تاکید دارند که کاهش مقایسه های منفی، بازخورد سازنده و توجه به تفاوت های فردی نقش موثری در جلوگیری از بی انگیزگی و افت تحصیلی دارد. روش های تدریس فعال و تعاملی، یادگیری مسئله محور و فعالیت های هنری از جمله ابزارهای عملی در افزایش اعتماد به نفس و خودباوری دانش آموزان محسوب می شوند. یافته ها نشان می دهد که محیط آموزشی حمایتی، همراه با برنامه های پرورشی منسجم و تعامل مثبت معلم و دانش آموز، باعث شکل گیری نگرش مثبت نسبت به توانمندی ها و افزایش انگیزه و عملکرد تحصیلی می شود. بنابراین ارتقای خودباوری نیازمند رویکردی جامع و هماهنگ میان مدرسه، معلم و والدین است تا دانش آموزان با احساس شایستگی و اعتماد به نفس مسیر رشد تحصیلی و فردی خود را به طور پایدار طی کنند.

Keywords:

خودباوری , انگیزش تحصیلی , تعامل معلم و دانش آموز , برنامه های پرورشی