بررسی تاثیر خستگی شغلی و استرس کاری پرستاران بر کیفیت مراقبت های پرستاری و ایمنی بیماران در بخش های مراقبت ویژه

محیط های مراقبت ویژه با چالش های منحصربه فردی همراه هستند که پرستاران را در معرض سطوح بالای استرس و خستگی شغلی قرار می دهد. این عوامل نه تنها بر سلامت روانی و جسمانی پرستاران تاثیر می گذارند، بلکه می توانند کیفیت مراقبت و ایمنی بیماران را به طور جدی تهدید کنند. این مطالعه با هدف بررسی نظام مند تاثیرات خستگی شغلی و استرس کاری بر عملکرد پرستاران بخش های مراقبت ویژه، کیفیت مراقبت های ارائه شده و شاخص های ایمنی بیمار انجام شده است. این مقاله با استفاده از روش مرور نظام مند و ترکیبی از مطالعات کمی، کیفی و مرورهای نظام مند قبلی تنظیم شده است. پایگاه های اطلاعاتی PubMed, Scopus, Web of Science, CINAHL و Google Scholar با کلیدواژه های مرتبط در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ جستجو شدند. در نهایت، ۱۷ منبع معتبر واجد شرایط انتخاب و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که شیوع خستگی شغلی (فرسودگی شغلی) و استرس مزمن در بین پرستاران ICU بین ۳۰ تا ۶۰ درصد متغیر است. این عوامل به طور مستقیم و معنی داری با افزایش خطاهای دارویی (OR=۲.۸)، افزایش بروز عفونت های بیمارستانی (OR=۲.۱)، افزایش میزان افتادن بیماران (OR=۱.۹) و کاهش رعایت پروتکل های بهداشتی مرتبط بودند. همچنین، خستگی با کاهش همدلی، اختلال در تصمیم گیری بالینی، افزایش تعارض های بین فردی در تیم و کاهش رضایت بیمار مرتبط بود. جدول های ارائه شده، روابط آماری و شدت اثر این متغیرها را به وضوح نشان می دهند. خستگی و استرس شغلی پرستاران در بخش های ویژه، یک تهدید جدی برای ایمنی بیمار و کیفیت نظام سلامت محسوب می شود. مقابله با این چالش نیازمند یک رویکرد چندسطحی و سیستماتیک شامل مداخلات سازمانی (مانند بهینه سازی نسبت پرستار به بیمار، بهبود طراحی شیفت ها)، مداخلات روان شناختی (برنامه های کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی) و حمایت رهبری است. سرمایه گذاری در حمایت از سلامت روان پرستاران نه تنها یک الزام اخلاقی، بلکه یک ضرورت اقتصادی و بالینی برای ارتقای ایمنی بیمار است.

Keywords:

خستگی شغلی , استرس کاری , فرسودگی شغلی , پرستاری مراقبت ویژه , کیفیت مراقبت