صدابخشی به باغچه ی در حال مرگ: تحلیل ترجمه انگلیسی شعر «دلم برای باغچه می سوزد» بر اساس نظریه اکوترجمه ی مایکل کرونین

شعر «دلم برای باغچه می سوزد» از فروغ فرخزاد، یکی از شاخص ترین اشعار معاصر فارسی است که در آن شاعر با زبانی عاطفی و نمادین، مرگ تدریجی یک باغچه را در دل خانواده ای سنتی روایت می کند. این شعر نه فقط یک سوگ نامه ی زیست محیطی، بلکه اعتراضی به ساختارهای پدرسالارانه و بی تفاوتی انسان ها نسبت به رنج طبیعت و زن است. پژوهش حاضر با رویکردی بوم فمینیستی و با بهره گیری از نظریه ی اکوترجمه مایکل کرونین، به تحلیل ترجمه ی انگلیسی این شعر توسط شعله ولپه می پردازد. کرونین ترجمه را کنشی اخلاقی و سیاسی می داند که باید به دیگری های غیرانسانی صدا ببخشد و در برابر بحران های زیست محیطی مسئولیت پذیر باشد. پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که ترجمه ی ولپه تا چه اندازه توانسته است صدای اعتراضی باغچه، عاملیت آن و پیوند عاطفی راوی زن با طبیعت را بازآفرینی کند. یافته ها نشان می دهد که ولپه در بسیاری از موارد، استعاره های کلیدی (مانند «دلم می سوزد»، «باغچه در حال مرگ» و «سوختن») را با دقت و هم ذات پنداری حفظ کرده، اما در برخی جاها به دلیل نیاز به روانی متن در زبان مقصد، شدت اعتراض را کاهش داده است. این پژوهش نشان می دهد که نظریه ی اکوترجمه ابزاری کارآمد برای سنجش مسئولیت زیست محیطی مترجمان در قبال شعر بوم گرای زنان است.

Keywords:

فروغ فرخزاد , دلم برای باغچه می سوزد , اکوترجمه , مایکل کرونین , شعله ولپه