زمان در پدیدارشناسی وجودی هایدگر و آنتولوژی صدرائی

Publish Year: 1394
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 688

This Paper With 18 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_ORJ-4-7_003

تاریخ نمایه سازی: 29 آذر 1395

Abstract:

بحث زمان و ارتباط آن با هستی یکی از مباحث مهم فلسفی است. حقیقت زمان و رابطه آن با هستی و انسان پرسشهای مطرح در تاریخ تفکرات فلسفی بودهاند. زمان در اندیشه ملاصدرا در عالم طبیعت،جلوهای از هستی است؛ هستی صدرا که هستی عام و اعم از سیال و ثابت بوده و زمان، منتزع از وجود سیال است. ملاصدرا با تلقی زمان به عنوان بعد چهارم جسم، در اندیشه گذشتگان تحول جدی پدیدمی آورد و با این نگاه گسست میان اجزای زمان را از بین میبرد. در هایدگر، با اینکه از وجود عام سخن به میان میآید، اما زمان در وجود انسانی یا دازاین قابل فهم است؛ لذا درباره زمان، گذشته وآینده و حال، نه به عنوان مفهوم و قطعات فرضی زمان، بلکه به عنوان ابعاد وجودی حضور سخن به میان میآید. طبیعت و انسان در فلسفه ملاصدرا در افق زمان فهمیده میشود و در هایدگر از تاریخ و هویت تاریخمند وجود آدمی بحث میشود

Authors

مهدی نجفی افرا

دانشیار گروه فلسفه، - واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی