مروری بر استفاده از تابش های یوننده در شبکه ای کردن پلیمرهای طبیعی

Publish Year: 1396
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 391

This Paper With 8 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_BSPR-7-2_010

تاریخ نمایه سازی: 21 فروردین 1397

Abstract:

هیدروژل ها شبکه های سه بعدی متشکل از پلیمرها هستند که با جذب مقدار زیادی آب در ساختار خود بدون حل شدن، متورم می شوند. هیدروژل ها معمولا با ایجاد پیوند عرضی بین پلیمرهای طبیعی یا سنتزی تهیه می شوند. در برهه اخیر به دلیل زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری، فعالیت زیستی و سایر ویژگی های مطلوب هیدروژل های تهیه شده از پلیمرهای طبیعی، تمرکز و علاقه به استفاده از این پلیمرها به جای پلیمرهای سنتزی در تهیه سامانه های هیدروژلی مصرفی در زیست پزشکی رشد قابل توجهی داشته است. تاکنون تعداد زیادی از روش های شیمیایی و فیزیکی برای ایجاد پیوند عرضی و تهیه هیدروژل از پلیمرهای طبیعی ارزیابی شده اند. از میان روش های شیمیایی، استفاده از تابش های یوننده دارای دو مزیت بی نیازی به استفاده از آغازگرها و واکنشگرهای شیمیایی و امکان سترون سازی سامانه با استفاده از تابش های یوننده هم زمان با فرایند تهیه هیدروژل است. به طور معمول، مواجهه اکثر پلیمرهای طبیعی با تابش های یوننده موجب گسست زنجیر و کاهش وزن مولکولی می شود. با وجود این در سال های اخیر، شماری از پژوهشگران روی امکان شبکه ای کردن پلیمرهای طبیعی با استفاده از تابش های یوننده تمرکز کرده اند. از روش های به کار رفته می توان به تابش دهی های در حالت خمیری، پلیمرهای دارای گروه اسیدی در محیط اسیدی و در مجاورت گازهای آلکینی و پیوندزنی با گروه های وینیلی یا فنولی اشاره کرد. در مقاله حاضر، این روش ها مرور و مقایسه شده اند.

Authors

مسلم توکل

یزد، مجتمع پژوهشی ایران مرکزی، پژوهشگاه علوم و فنون هسته ای