سنجش و اولویت بندی توسعه شهری با توجه به شاخص های پایداری (مطالعه موردی: شهرهای استان سیستان و بلوچستان)
عنوان مقاله: سنجش و اولویت بندی توسعه شهری با توجه به شاخص های پایداری (مطالعه موردی: شهرهای استان سیستان و بلوچستان)
شناسه ملی مقاله: CCTUI02_023
منتشر شده در دومین همایش ملی فرهنگ، گردشگری و هویت شهری در سال 1395
شناسه ملی مقاله: CCTUI02_023
منتشر شده در دومین همایش ملی فرهنگ، گردشگری و هویت شهری در سال 1395
مشخصات نویسندگان مقاله:
محمودرضا انوری - استادیار، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد زاهدان، دانشکده علوم انسانی، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، زاهدان، ایران
محمدکریم رییسی - مربی گروه جغرافیا دانشگاه پیام نور
خلاصه مقاله:
محمودرضا انوری - استادیار، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد زاهدان، دانشکده علوم انسانی، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، زاهدان، ایران
محمدکریم رییسی - مربی گروه جغرافیا دانشگاه پیام نور
در حقیقت مطرح شدن توسعه پایدار به عنوان شعار اصلی هزاره سوم نیز ناشی از تاثیرات شهرها بر گستره زیست کره و ابعاد مختلف زندگی انسانی است. بدون شک، بحث از پایداری و توسعه پایدار بدون توجه به شهرها و شهرنشینی بی معنا خواهد بود. شهر ها به عنوان عامل اصلی ایجاد کننده ناپایداری در جهان به شمار می روند و در واقع، پایداری شهری و پایداری جهانی هر دو مفهومی واحد هستند. لذا هدف از پژوهش حاضر، بررسی سنجش و اولویت بندی توسعه شهری با توجه به شاخص های پایداری در شهر های استان سیستان و بلوچستان می باشد. روش تحقیق این تحقیق، تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی و میدانی می باشد. جهت تجزیه و تحلیل یافته های به دست آمده از مدل موریس دیویس استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد، شهر های نیکشهر، سیب و سوران، فنوج، مهرستان، زهک و هامون و هیرمند در گروه اول از ناپایداری و یا پایداری کم برخوردارند. و شهرهای سراوان، کنارک، زابل، زاهدان، چابهار، قصر قند، خاش، دلگان، ایرانشهر و میرجاوه در گروه دوم یا همان پایداری متوسط برخوردار هستند
کلمات کلیدی: توسعه، توسعه شهری، پایداری، شهرهای استان سیستان و بلوچستان
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/708625/